İçimde kırdığın cam kırıklarını topluyorum her gece,
Avuçlarım kan içinde, bak eserine.
Sana sitem etmek reva mı şimdi?

Bir ceket gibi fırlatıp attın geçmişimizi,
Oysa ben her ilmeğine ömrümü dokumuştum senin.
Sessizce çekildin hayatımın kıyısından,
Giderken arkanda yangın yeri bir şehir bıraktın.

Ne bir kelime kaldı avunacak,
Ne de tutunacak bir dal.
Kimsesiz sokaklarında yarım kalmış bir şarkı gibi
Sızlatıyorsun beni şimdi.

Her nefeste adını hecelerken,
Sen gittin, yabancı kollarda unuttun bendeki bizi.
Artık ne feryadım duyulur ne sesim yetişir sana;
Külü bile kalmamış bir yangının son nöbetçisiyim.

Bana bu sağır sessizliği,
Bu kör gidişi layık gördün.
Zamanı durdurdum gittiğin o uğursuz saatte,
Akrep yelkovana düşman oldu, ben kendime.

Duvarlara çarpan feryadım geri dönüyor yüzüme,
Beni böyle bir başıma,
Kendi sesimde boğdun.

Bir mülteci gibi sığındım anıların gölgesine,
Nereye baksam senden bir iz, bir kırık ayna.
Gözlerin hâlâ duruyor bıraktığın yerde,
Bakışlarını benden esirgeyip
Karanlığı üstüme örttün.

Hangi deniz temizler şimdi kalbin lekesini?
Hangi rüzgâr savurur içimdeki ağır külleri?
Sen başka iklimlerde çiçek açarken,
Beni ayazda, fırtınada yalnız bıraktın.

Adının geçtiği her cümlede yutkunuyorum artık,
Boğazımda düğümleniyor söyleyemediğim ne varsa.
Bir intihar provası gibiydi sanki gidişin,
Beni diri diri bu sessizliğe,
Kimsesiz bir mezara gömdün.

Hak etmedim tek bir an bile bu gaddar vedayı,
Ben sana yüreğimi serdim, sen çiğneyip geçtin.
Bir kuşun kanadını kırar gibi kırdın umutlarımı,
Gökyüzümü benden alıp
Beni yeryüzüne mahkûm ettin.

Sorgularım bitmiyor gecenin en siyah yerinde,
Nerede hata yaptım, hangi dua eksikti?
Sen bende bir ömürlük hüküm sürerken,
Bir kalemde silip attın,
Beni bu sevdadan sürgün ettin.

Kelimelerim yoruldu artık, cümlelerim devrik,
Sana çıkan tüm yollar kapandı birer birer.
Gönül kapımı çalan yalnızlığın ayak sesleri…
Senden kalan ağır enkazı
Yalnız başıma bıraktın.

Kader diye avunduğum bu kirli oyunda,
Kaybeden hep ben oldum, kazanan umursamazlığın.
Bir sadaka gibi fırlattığın kuru teselliler
Yarama merhem olmuyor,
Beni bu sitemle yaşatıyorsun.

Sana söyleyecek tek bir sözüm kalmadı geriye,
Kalemim kırık, kağıdım gözyaşıyla ıslak.
Son sitemimi de bıraktım bu serkeş mısralara:
Seni bu kadar helal sevmişken,
Bana haram dünyayı reva görmek reva mı şimdi?

Cemre Yaman
Benim şiirlerim sessiz ağlar...