♡̷̷̷___________________𓂃ᥫ᭡
Gülüşünün o derin çukurlarında kendime bir pay biçmeyi sığınak bilirdim,
yüzünden aşağı süzülen her damla,
benim kendi kuraklığıma sızardı.
O yüzden gideceğini tek bir an bile hesaba katmadan,
sanki zaman hep bizim yanımızdaymış gibi bir hırsla,
sımsıkı tutundum o bakışlarına.

O gözlerin ardında neleri biriktirdiğini,
hangi gizli hesapları kapattığını,
içinde hangi yabancı yolları yürüttüğünü hiç bilmezdim;
bilmediğim o mesafe, beni yok etmeye yetti.

Seni sevmenin ağır bir yük olduğu o günlerde,
korkarak da olsa bu yükü taşımaktan kaçmadım.
Kaybetmenin eşiğiyle kazanmanın hırsı arasında,
kendi içimde sessiz bir savaş verdim.
Oysa çok iyi biliyordum;
seninle karşılaştığım için şanslı,
fakat senin hikayene dahil olamayacak kadar dışarıda kalmıştım,
hayatın bana ayırdığı bu gölgeli köşede.

Sanki yabancı bir elin karaladığı,
başkasının sesinden sokaklara dağılmış,
adını bir yerlerden kulak dolgunluğuyla ezberleyip
kendi ömrüme ilmek ilmek işlediğim bir şarkı gibi;
bana ait olmayan ama içimde duran o ezgiden süzülüp geldin.
Bana hiç ayrılmamış,
hiçbir zaman dudaklarından benim için telaffuz edilmemiş,
ama yıllardır benimle büyümüş gibi duran,
o yarım bırakılmış nakaratın tam ortasındayım şimdi.

Başkalarının avuçlarında şekillenen,
başkalarının ömrüne değen o hikayeyi,
ben kendi imkanlarımla, kendi eksik yanlarımla,
büyük bir sabırla korudum.
Gücümün yettiği kadarıyla yetinmedim hiçbir zaman;
elimde, avucumda, yarına dair ne kadar niyetim varsa
hepsini senin yoluna sererek sevdim seni.
Sanki bir daha hiç sabah olmayacakmış,
dünyanın bütün ışıkları sönmüş gibi,
içimdeki son bağ kopana kadar sevdim seni.

Adımlarının altında ezileceğimi bile bile,
o yorgun hafızamın üzerinde yürümen için sana alan açtım,
içimden geçip gitmene razı oldum.
Bu kabullenişi bir bayrak gibi taşımadım;
fark etmeni, dönüp bakmanı ya da bu ağırlığı bölüşmeni beklemeden,
sadece durduğun yerin uzağında bekledim.

Anlamanı istedim sadece,
gözlerinin önüne serdiğim bu yalınlığı görmeni;
yalan dolan dizelerle, süslü kelimelerle göz boyamadım hiç.
Kendimi arkada bırakıp, varlığımı senin gölgenin altında unutup,
sadece senin adımlarını büyüttüm;
senin yolunda, kendimden eksilerek yürüdüm her adımda.

Yüzeysel bir bakışın nesnesi olmak değil,
ruhun o kimsenin girmediği tenha odasında yer edinmekti
tek niyetim.
Oysa bu ısrarın bedelini ödeyeceğimi en başından biliyordum.
O kısa süreli sevinçlerin hesabının
bir gün önüme çok ağır koyulacağını bilerek,
bu sessiz ağlayışlara mahkum ettim kendimi.
Senin dönüp bakmadığın o kırılmalar her satırda birikir,
sayfalar dolusu bir yük olur
ve ben o yükle baş başa kalırım.
Şimdi gönül haneme bıraktığın bu uçsuz bucaksız boşlukla,
bu dilsiz veda ile,
kendi içimin en tenhasına,
çekildim sessizce.

Cemre Yaman