Kara denizde gemim değil,
Kara gözlerinde hayallerim battı.
Öyle bir battı ki hem de…
Ne bir çığlık duyuldu,
Ne de bir kurtaran oldu.
Herkes kendi hayatına devam etti,
Ben hariç.
Ben o günden sonra
Biraz eksik yaşamaya başladım.
Mesela gülerken yarım kaldım,
Severken hep korktum,
Giderken sen oldum.
Sana gelince…
Sen hiçbir şey olmamış gibi davrandın.
Sanki ben hiç yaşamamışım gibi içinde,
Sanki ellerini hiç tutmamışım,
Sanki gözlerine bakarken
Dünyayı susturmamışım gibi…
Oysa ben
Senin gözlerinde bir ömür sakladım.
Kimse bilmedi.
Kimse görmedi.
Sen bile fark etmedin
Sana ne kadar ait olduğumu.
Bir akşam,
Adını telefonda görmeyince anladım;
Bazı insanlar
Gelmeyerek gider.
Ve bazı vedalar
Hiç söylenmeden biter.
Ben sana kızamadım.
İnan denedim…
Ama insan
Kalbini suçlayamıyor.
Çünkü en çok o inanmıştı sana,
En çok o kandı.
Şimdi soruyorlar bana:
“Geçti mi?” diye.
Geçmedi.
Sadece alıştım yokluğuna.
İnsan her şeye alışıyor da
Bir tek içinde kalanlara alışamıyor.
Sen gittin ya…
Ben kendime de geç kaldım.
Ne eski ben kaldı içimde
Ne de yeni biri doğdu yerime.
Ortada bir yerdeyim işte,
Tam unutacakken hatırlayan,
Tam vazgeçecekken özleyen…
Ve hâlâ
Biri gözlerimin içine bakınca
Seni arıyorum.
Bu en çok da buna canım yanıyor.
Çünkü kimse
Senin gibi bakmıyor.
Kara denizde gemim değil,
Kara gözlerinde hayallerim battı.
Ve ben…
O günden beri
Ne yüzebiliyorum başka birine,
Ne de batabiliyorum tamamen.
İnsan bazen
En çok sevdiği yerde kalıyor…
Ben sende kaldım.
Sende Battım.

Kadir TURGUT