Ömrüm, seninle kurduğum dünyanın en yeşil baharı içimde ağır ağır filizleniyor;
Göğsümün kıyısında unutulmuş mevsimler, tomurcuk tomurcuk yeniden uyanıyor…
Her uyanışında içime sızan bir ışık var, adı sen…
Sevdam, seninle taşan bir deniz şimdi;
Yüreğimin kıyılarını döven köpüklü bir fırtına…
Adını fısıldayan dalgalar, gecenin karanlığını parçalayarak vuruyor sahillere…
Ve ben, her çarpışta biraz daha sana dönüşüyorum…
Gel, bu hayatın romanını birlikte yazalım;
Mürekkebi gökyüzünden damlayan bir kader gibi…
Kahramanı sen ol sevgilim;
Ben, satır aralarında kaybolmuş gölgemle yetineyim…
Bir virgül gibi nefes alan, bir cümleye sığamayan…
Senaryosu ellerimden sızan bir kalem şimdi;
Ucu kırık, ama yazdıkça dirilen…
Mürekkebim sensin;
Sensiz her harf kurak bir toprak gibi çatlıyor…
Her satırda sen çoğalırken ben eksiliyor,
Her nokta kalbime düşen geceyi mühürlüyor…
Ömrüm, seninle zaman artık bir nehir değil;
Kıyısı olmayan bir sonsuzluk…
Ne kışın buzları tutar bizi, ne yazın yangını yakabilir…
Çünkü biz, mevsimlerin ötesinde bir hikâyeyiz;
Bir ömrün damarlarında akan görünmez bir şiir…
Gözlerin…
Karanlık sokaklarımda asılı iki yıldız…
Bir sabahı yırtıp içime doğan ışık gibi…
Her bakışın, kaybolmuş yönlerime kazınmış gizli bir harita;
Ben nereye düşsem, senin ışığınla yeniden doğarım…
Nefesin…
İçimde pas tutmuş korkuları çözen sıcak bir rüzgâr…
Her soluğunda kırık yanlarımın camları birleşir;
Adımlarım, senden öğrendiği cesaretle yeniden yürür…
Ve o bakışların…
Dünyayı karşıma dizseler bile eğilmeyen bir dağ gibi…
Senin gözlerinde saklı bir sığınak var;
En savunmasız yanım bile orada uyur,
Karanlık bile o kapıya dokunamaz…
Bir sevda böyle büyür işte;
Bir yanı yangın, bir yanı sükût…
Hem siper olur insana, hem teslimiyetin en çıplak hali…
Çünkü sen benim hayat romanımın kahramanısın;
Benim kelimelerim sende başlar, sende susar…
Aşkına eşkıya olduğum ömrüm sensin benim;
İçimde düzeni bozan, kalbimi yerinden eden fırtına…
Ne zaman “bitti” desem, içimde yeniden başlarsın;
Ne zaman kaçsam, yolların adı yine sana çıkar…
Bir yanım sana diz çöker, bir yanım sana direnir;
Ama her yanım sonunda senin adını dua gibi tekrar eder…
Ve bilirim;
Bu romanı kim yazarsa yazsın,
Kahramanı hep sen olacaksın…
Ben ise, adını her satırda yeniden öğrenen
yarım kalmış bir ömür…