MAĞRUR SABIR

​Buz kestiğim o kuytu mevsim bitti,
Göğsümdeki o eski daralmayı,
Yırtıp attım genişleyen bir ufukla.
Güneşi dışarıda aradığım günler geride kaldı;

Şimdi kendi yangınımla ısınıyor,
Kendi aydınlığıma yürüyorum.
​Yüreğimin mahzenlerine,
Tozlu raflarına kaldırdım giden yılları...

Sorgusuz hasretleri,
Hesabı verilmemiş çileleri,
Adını hasret koyduğum o geceleri.
Gömdüm ömrümün en derinine.

​Bilirsin...
Bazı çiçekler kışın da açar;
Karı değil, imkânsızı delen,
Kardelen misaliydi yüreğim ...

Ve şimdi..
​Kökü sızlayan, yüzü güneşe dönük
Uçurum kenarında bir ardıç gibiyim;
Kendi mağrur sabrına tutunan.

Hasan YILDIRIM

KÜLLER VE KARDELEN

Buz kestiğim o kuytu mevsim bitti,
Göğsümdeki daralan dünya gitti,
Yırtıp attım eski karanlığı
Ufuk oldum kendi aydınlığıma

Güneşi dışarıda aradığım günler
Bir yabancı gibi kaldı geride
Şimdi kendi yangınımla ısınıyor,
Kendi ışığıma yürüyorum sessizce

Yüreğimin mahzenlerine,
Tozlu raflarına kaldı yılları.
Sorgusuz hasretler
Cevapsız çileler artık bana ait değiller.

Gömdüm en derinine o geceleri
Adını hasret koyduğum düşleri
Bugün yeniden doğdum küllerimden
Yürürüm kendi göğümün altında

Gömdüm en derine tüm kırıkları
Bıraktım ardımda yorgun yılları
Artık içimde başka bir mevsim var
Kendi güneşimle uyanıyorum

Bilirsin...
Bazı çiçekler kışın da açar;
Karı değil, imkânsızı deler,
Kardelen misaliydi yüreğim ...

şimdi..
Kökü sızlayan, bir ardıç gibi yüzüm hep güneşe dönük
Uçurum kıyısında dimdik ayakta
Sabrıma tutunup büyüyorum

Ne eksildim nede kayboldum
Yaralarımdan öğrendim yaşamayı
Şimdi kendi yangınımla ısınıyor
Kendi aydınlığıma yürüyorum



Hasan YILDIRIM