Sessizce çekiliyorum bu kentin gürültüsünden,
Yorgun bir savaşçının kalkanını yere bırakışı gibi.
Sana ayırdığım bütün takvim yapraklarını ateşe verdim,
Küllerinden yeni bir yol çiziyorum kendime; içinde adın geçmeyen.

Zordu elbet, her sabah pencerene doğan güneşi söndürmek,
Ama anladım ki; bir bahçeye ne kadar su verirsen ver,
Toprağı zehirliyse çiçek açmıyor, sadece kuruyor ellerin.
Gözlerine yüklediğim o anlamların altında ezildim yıllarca,

Her bakışını bir sevda nişanı sanırken, meğer birer kurşun biriktirmişsin.
En savunmasız yerimden, tam göğsümün ortasından vurdun beni.
Sırtımdaki hançer izleri yabancının değil, senin parmak izlerini taşıyor.
Şimdi ne bir sitem var dilimde, ne de yarım kalmış bir hesap;

Çünkü insan en çok sevdiğinden darbe alınca dilsizleşirmiş,
Kendi içine gömülürmüş kimsesiz bir şehir gibi.
Gidişinle devrilen bir çınarın altında kaldım, sesimi kimse duymadı,
Ben seni cennet sanıp sığınırken, meğer cehennemin kapısında beklemişim.

Avuçlarımda tuttuğum o masum sevdayı, bir kâğıt gibi buruşturup attın,
Şimdi hangi rüzgâr esse, senin ihanetinin o soğuk kokusu siniyor tenime.
Varlığın bir lütuftu sanmıştım, meğer en büyük imtihanım seninleymiş;
Yıkılan hayallerin enkazından sağ çıksam da, ruhum hep sakat kalacak.

Artık kapıları kilitledim, anahtarı ise derin bir uçuruma attım.
Seninle dolup taşan o odalar şimdi bomboş, sadece rüzgar esiyor.
Bana "nasılsın" diye sorma, çünkü cevabı sende saklı olan bir sorusun artık.
Yıkık dökük bir duvarın gölgesinde soluklanıyorum şimdi,

Kendi yaralarımı kendim sarıyor, kendi sesimle yankılanıyorum.
Beni sevginle değil, bıraktığın o derin izlerle baş başa bırak,
Öyle bir git ki, hayalin bile yük olmasın yorgun omuzlarıma.
Gönül soframda sana açtığım yerleri şimdi siyah örtülerle kapattım,

Bir daha ne adını anarım, ne de geçtiğin yollara tek bir selam bırakırım.
Sen benim en güzel şiirlerimin katili, en içten dualarımın kırık kanadısın,
Bundan sonra ne ahım seni bulsun, ne de helalliğim sana merhem olsun.
Artık ruhumun kuytu köşelerinde ne bir izin kalsın, ne de bir sesin;

Sende kaybettiklerimi kendimde bulmak için, sadece beni bana bırak.
Şimdi bu satırları bir kitabın en hüzünlü sayfasına emanet ediyorum.
Bir gün bir yabancı okuduğunda, senin değil benim acımın asaletini görsün.
Yüreğimdeki yangın söndü, geriye sadece soğuk bir kül yığını kaldı.

İşte bu yüzden, ne bir pişmanlık duy, ne de geri dönmeyi düşün;
Beni benden aldığın o günlerin diyetini, yalnızlığımla ödüyorum.
Artık ne sen varsın bu masalda, ne de sana dair bir umut;
Yolun açık, gölgen benden uzak olsun...
Sadece beni bana bırak.