Bir sabah vaktiydi.
Güneş henüz dağların alnına dokunmamıştı.
Dünya, sanki büyük bir sırrı saklar gibi sessizdi.
O sabah hayat
yorgun bir kısrak gibi geçti insanların içinden.
Nalları zamanın taşlarına vurdukça
kıvılcımlar sıçrıyordu yıllara.
Her adımında biraz daha çatlıyordu insanın içindeki toprak.
Çünkü insanın ömrü
çoğu zaman bir yürüyüş değildir.
Bir koşudur.
Dört nala.
Nefes nefese.
Bazen nereye gittiğini bile bilmeden.
Ve her insan
kendi kaderinin rüzgârına tutulmuş
yalnız bir binicidir.
O gün bir adam vardı sokakta.
Omuzlarında yılların ağırlığı,
gözlerinde geceden kalma bir yorgunluk.
Yürüyordu.
Ama aslında yürüyen o değildi.
Yıllar yürüyordu onun içinde.
Sonra bir ses yükseldi semaya.
Ezan.
O an dünya bir anlığına yavaşladı.
Rüzgâr durdu.
Gökyüzü sanki biraz daha derinleşti.
Adam secdeye vardığında
ilk defa anladı.
Namaz,
insanın aşka en yakın hâlidir.
Çünkü kalp
o an göğüste değil
sonsuzluğun kapısında atar.
Ve insan
hiç konuşmadan
en gerçek sözlerini söyler.
Sonra yıllar geçer.
İnsan yorulur.
Ama yorgunluk dediğin şey
sadece kemiklerde olmaz.
Bazen yaşın yorgunluğu vardır
bir de gözyaşının yaşı.
Biri takvimlerde büyür,
diğeri kalbin içinde.
Ve bazı gözyaşları vardır ki
ne kadar zaman geçerse geçsin
yaşlanmaz.
Onlar hep ilk acının
ilk duasının
ilk kırılışın yaşındadır.
Sonra bir gün
insan aynaya bakar.
Alnındaki çizgiler
sadece zaman değildir artık.
Orada
sessiz bir yazı durur.
Çünkü ölüm
insanın alnına yazılmış
kısa bir kaderdir.
İnce bir cümle gibi.
Ama bütün ömür
o cümlenin etrafında yazılır.
Kimimiz korkuyla yazar,
kimimiz sabırla,
kimimiz dua ile.
Ama en garip olan şudur:
Hayat dört nala koşan bir kısraksa
insan çoğu zaman dizginleri tutmaya çalışır.
Oysa gerçek huzur
dizginleri bırakabildiğin yerdedir.
Secdede.
Çünkü insan
toprağa en çok yaklaştığında
göğe en çok yaklaşır.
Ve belki de bütün hikâyenin özü şudur:
İnsan hayatı boyunca
yorgun bir kısrağın peşinden koşar.
Ama ölüm geldiğinde anlar ki
Asıl yol
koştuğu yer değilmiş.
Başını koyduğu secdeymiş.