Gecenin siyahında gizlenirim,
Kalemden kâğıda bir nefes verilir.
Bir şiir yazıp seslenirim sana,
Dökerim var olan tüm hislerimi.
​
Kaç kere "Bu son olsun," dedim,
Sonu yok sana methiyeler düzmenin.
Karşılık görmesem de üzmedim;
Senin uğramadığın kalbim güz benim.
​
Baharın ortasında havam kasvetli,
Döküldü gözlerimden hasret dün.
Yoruldum yazmaktan, kahretsin;
Gelmeyeceksen beni artık azlet, sil.
​
Çünkü hastalık içime korku saldı,
Dedi ki: "Boşuna çabalamaktan usandın.
Onca sene verdin, peki ne aldın?
Dert boyunu aştı, ömür kısaldı."

Kendimle kavga etmem normal,
Kaç kişilik var içimde bilmiyorum, sorma.
Seni unutmak isteyeni bulsan,
Ve öğretsen aşkı ona, sustursan...
​
O seni tanımadı, senden sonra geldi,
Ben de memnun değilim kendisinden, densiz.
Olmadık düşünceler kafamda yerli yersiz,
Neredeyse başaracaktı, affedersin.
​
Son anda dört elle tutundum sana,
Kaybetmek istemiyorum, umut yaşamak...
Bir gün mutluluktan pınarlarım taşacak;
O gün gözden değil, kalpten akan yaşa bak.