Kelimeler bazen bir bıçaktır,
Bazen de yarayı saklayan bir sargı.
İnsan konuşurken değil,
Sustuğu yerde anlatır kendini.

Kalabalıklar arasında yürüyen yüzler
Birbirine çarpar ama değmez.
Çünkü çoğu insanın kalbi
Kendi kapısına bile yabancıdır.

Gülüşler vitrinde duran eşyalar gibidir,
Parlak… ama dokununca soğuk.
İç dünyası karanlık olanların
Yüzü genelde fazla aydınlık olur.

Aynalar garip şeylerdir;
Herkese yüzünü verir
Ama kimseye içini göstermez.
Bu yüzden insan
En çok kendini tanımadan yaşlanır.

Bir kalp kırıldığında ses çıkmaz,
Sadece içerde bir şey yer değiştirir.
O andan sonra
İnsan aynı insan değildir.

Zaman ağır bir terzidir;
Herkesin üzerine sabırdan bir elbise diker.
Kimi taşır onu,
Kimi de o elbisenin içinde kaybolur.

Ve insan dediğin şey
Topraktan yapılmış bir soru gibidir;
Cevabı gökyüzünde arar
Ama ayakları hep dünyaya bağlıdır.