Konuşmadım…
Çünkü bazı duygular, kelimeyi kırar geçer,
Bir cam gibi çatlar içimde sözcükler,
Adın değse dudağıma, eksilir sandım seni,
O yüzden sustum…
Gözlerimde biriken cümleler vardı,
Geceye sığmayan, yıldızlara ağır gelen,
Her bakışımda biraz daha boğuldum,
Bir deniz gibi içime çöktü sessizliğin…
Sen duymadın,
Ben anlatamadım…
Adını içimde fısıldadım hep,
Rüzgârın bile uğramadığı bir kuytuda,
Sessizliğin en derin yerinde…
Bir yankı bile olmadın bazen,
Ama ben yine de seni duydum,
Kalbimin en tenha köşesinde çarpan bir giz gibi…
Bu aşk konuşulmadı,
Yazılmadı,
Yaşanmadı belki…
Ama en çok sustuğum yerde,
En çok seni sevdim…
Gün oldu bir kelebek kadar narindin,
Kanatlarında sabahın ürkek ışığı,
Gün oldu bir çiçek kadar güzel,
Üzerine düşen akşamın son rengi…
Dokunmaya kıyamadım,
Solarsın diye sevmeye bile korktum bazen…
Rüzgâr değse incinirdin sanki,
Ben nefesimi tuttum,
Zaman bile geçmesin diye yanından…
Yanında bile sessiz yürüdüm,
Kalbim sana çarpmasın diye…
Sen zarafetin en kırılgan hali,
Bir ince sızı gibi varlığın,
Ben ise dokundukça kıran hayatın içinden biri,
Ellerim nasırlı, yüreğim yorgun…
Bu yüzden uzaktan sevdim seni,
Bir kelebeği seyreder gibi,
Bir düşü uyandırmaktan korkar gibi…
Ve şimdi yokluğun bile aynı incelikte,
Bir çiçeğin usulca soluşu gibi,
Sessiz, derin ve tarifsiz…
Ben hâlâ bakıyorum ardından,
Dokunmadan, susarak…
Aşkım sükût oldu,
Sözlerim şiir gözlerinde…
Konuşsam da eksik kalırdı,
O yüzden sustum senin içinde…
Her bakışın bir mısra gibi değdi ruhuma,
Ben okudukça çoğaldın,
Sustukça derinleştin…
Dilime düşen her harf,
Sana gelince kayboldu,
Bir gölge gibi dağıldı gecede…
Çünkü sen,
Sözle anlatılamayacak kadar şiirdin…
Ve ben,
En güzel cümleleri bile harcayamayıp,
Seni sadece susarak seven biriydim…