Sen kalbime giden bütün köprüleri yıktın, hayat…
Kül kokan rüzgârlar esti içimde,
Her yıkıntıdan bir hatıra düştü dizlerime.
Söyle… şimdi benden ne istiyorsun?
Suskunluğum bile çatladı adını taşırken.
Yolumu kaybettim belki,
Ama içimde pusulası kırık bir deniz var hâlâ,
Dalga dalga sana çarpan,
Sonra geri çekilip kendine gömülen…
Karanlığın ortasında titreyen bir kor gibi
Hâlâ bir yön fısıldıyor içimden.
Bırak yakamı artık,
Gölgen bile bir dağ gibi çöküyor omuzlarıma,
Her adımım bir bataklık,
Her nefesim biraz daha eksilmek…
Kapılar pas tutmuş,
Duvarlar geceyi doğuruyor içimde.
Adımı anma artık,
Ben kendimi hecelerken bile yoruluyorum,
Her harfim bir yara izi,
Her hatıra içimde açılan derin bir kuyu.
Ve ben…
Her bakışta biraz daha düşüyorum kendime.
Sen attın beni en dip yere, hayat,
Sessizliğin taş kesilmiş yerine…
Çığlıklarım yankı bulmadan kırılıyor,
Susturdun yüreğimdeki sevda kuşlarını,
Şimdi içimde kanat çırpan tek şey
Yalnızlığımın uğultusu…
Kulaklarımda hâlâ o cümle,
Bir bıçak gibi dönüp duran:
“Git artık…”
Ben o gün gitmedim,
Ben o gün dağıldım…
Bir vedaya sığdırdım bütün ömrümü,
Ve eksildim kendimden, damla damla.
Şimdi bırak yakamı hayat,
Taşıyacak gücüm yok artık,
Omuzlarım çöktü kendi ağırlığıma,
Ben bir enkazın altında kalan son nefesim.
Ben seni yaşayamam,
Sen dünya gibi geniş, rengârenk ve sonsuzsun,
Ben karanlığın dar koridorlarında sıkışmış bir yankıyım.
Sen ışığı avuçluyorsun,
Ben geceyi içiyorum yudum yudum…
Aynı göğe bakıyoruz belki,
Ama sen baharı görüyorsun,
Ben donmuş zamanın kırık aynasında kalmışım.
Sen yürüyorsun umutla,
Ben dünden sarkan bir gölgeyim.
Sen renklerle çoğalıyorsun,
Ben siyahın içinde siliniyorum,
Adım bile seçilmiyor karanlıkta.
Ben bir hikâyeyim yarım kalmış,
Sen baştan sona yazılmış bir hayat…
O yüzden…
Var git yoluna hayat,
Bırak beni bu sessiz yıkıntının içinde.
Ben barıştım kırıklarımla,
Her parçam başka bir acıya ait artık.
Sen çiçek açtırmak istiyorsun içimde,
Ama ben çoktan kurumuş bir mevsimim,
Ne bahar tutar dallarımda,
Ne umut filizlenir toprağımda.
Çünkü bazı yaralar vardır…
Ne kapanır zamanla,
Ne de kanamaktan vazgeçer.
O yüzden bırak sebebim olma hayat,
Ben zaten yavaş yavaş silinen bir vedayım…