Derdmizi kimseye söylemedik,
mahalle aralarında büyüyen bir gençlikte
sessizce eriyip gittik yıllarla birlikte.

Anlatamadık feleğin geçip gidişini,
zamana karışan gözyaşlarımızı;
“kader” deyip sustuk çoğu zaman,
tesellileri omzumuza yük edip yürüdük.

Dost bildiklerimizden hançerlendik sırtımızdan,
güvenin en ince yerinden kırıldık.
Yusuf misali atıldık karanlık kuyulara,
yine de içimizde bir aydınlık vardı;
kendi cesaretimize tutunup çıktık.

Sevdiğimiz kadından bile
yüreğimize vurgunlar yedik,
adı ayrılık oldu, sustuk…
bir daha kimse duymasın diye içimize gömdük.

yine de bitmedik
her şeye rağmen eksilmedik içimizden.
Kırıldık, dağılmadık;
her düşüşte biraz daha kendimiz olduk.

Şimdi suskunluğumuz konuşuyor içimizde,
her acı öğredi, her öğredi ders oldu.
Biz yaralarımızla yürümeyi öğrendik;
en çok da,
kimseyi umursamadan kafa tutmayı öğrendik,
hayatın zorluklarına...