0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
114
Okunma
İnsanın kendi şarkısından bir ezberi
Bir yalnızlığı
Kendi renginden
Açmış ve savulmuş
Zamanla çiçekleri
Büyütülmüş aşkların
Gönülde ölüşleri vardır
İnsanın var sandığı
Gençlik çağının çeyizleri
Naftalinli
İnce işli
Kenarları nakışlı
Oya oya
Kederin sessizce biriktiği
Derinde
Hiç çıkmayan
Birçok güve yeniği leke
Arsız gönül yalnızlığı vardır
Gelenler
Biz-hep var sandık
Giderken zamanın uğrattığı
Düş kırıklarını
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.