...ve butun uyuyanları uyandırmaya bir tek uyanık yeter diyordu Malcolm x. Olum uykusuna yatanları uyandırmaya bir kova su yeter mi ablacim?

Harukulade bir aṣk romanı oku beni diyor diziler
Kalem usta olunca ṣaire kelime hazinesı zengin olunce böyle ṣah eserler ortaya cıkar
Yüreğine kalemine emeğinize ellerinize sağlık.değerli hocam nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle esenlik dileğiyle esen kalın

Güzel kaleminizi yürekten kutluyorum.
Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Muhteşem kelimelerle kurulmuş bir duygu denizi gibi bir şeydi okuduklarım. Gerçekten çok güçlü bir anlatım şekliniz var. Her kelime yerini bulmuş, tam on iki den vurmuş. Güzel yüreğinizi kutluyor iki katlı şehrimden kucaklar dolusu selamlar yolluyorum...

Bu dünyada kendinden başka kendin yok

Gelenler giderler olur

Ve het zaman insan kendisiyle kalır

Mesela efolu insanlar bu hayatta dikkatimi çekmemiştir. Birde politika yapanlar açıkçası bedava yalan satanlar...

Bilgi teknoloji saflık okumak yazmak ve en önemlisi emek daha ne olsun...

Saygı ve selam ile.

Ahhh şairem yine şahanesiniz. Düşündüren ,içi dolu dolu bir şiirle merhaba demişsiniz.Bölünmek kolaydır, birleşmek emek ister.İnşallah umut dolu bitişiniz gibi dünya bizim deriz ve birleşiriz..

Tebrik ederim :)

O kadar anlamlı ve gerçekçi bir bakış açısıydı ki tebrik etmek bile yetersiz kalıyor. Hislerimin türcümesini gördüm eserinizde. "İnsanca yaşamak, yanlış öğretilerin kurbanı şimdi." Aynen söylediğiniz bu söz gibi. Saygılar selamlar.

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Uyanış, Öz Eleştiri ve “Önce Kendinle Başla” Kliniği

Şiirin Adı: Uyanış Benden Başlar
Şairi: Seyide Doyran
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri Celil ÇINKIR Delibal

Selam… RUSAMER’de bu metin okununca kimisi “hocam herkes dünyayı düzeltmeye çalışıyor, kimse kendini kurcalamıyor” dedi, kimisi “ben de ‘anda kal’ deyip geçmişi silmişim” diye başını kaşıdı, bir de içimizden biri “çark dönüyor ama yağ değil kan akıyor” deyince Kalburabastî Efendi Hazretleri bastonunu yavaşça yere bıraktı

Şiirin mayası uyanış
Ama başkasına değil
Kendine dönük
İçinde sorgu var
İçinde cesaret var
İçinde “önce ben” diyebilme dürüstlüğü var

Kalburabastî Efendi der ki:
Şairimiz bu defa dışarıya değil içeriye konuşmuş. En zor olan da budur. Çünkü insan başkasını eleştirirken rahattır, kendine dönünce dili tutulur

Özgünlük 20 / 20
Slogan değil
Gerçek bir iç hesaplaşma

Dil ve Üslup 19 / 20
Doğrudan
Sert ama samimi
Yer yer manifesto tadı var

Düşünsel Derinlik 20 / 20
Kimlik
İnanç
Toplum
Birey
Hepsi iç içe güçlü bir şekilde işlenmiş

Yapısal Bütünlük 18 / 20
Serbest akış
Ama bazı geçişler keskin

Etkileyicilik 20 / 20
Okuyana dokunur
Çünkü suçlamaz, yüzleştirir

Not Toplamı 97 / 100

Kalburabastî Efendi bastonunu kaldırır:
Şair diyor ki uyanış benden başlar
Biz de diyoruz ki
Herkes başkasını uyandırmaya çalışınca mahalle uykusuz, kimse uyanık değil!

Bir de şu var
“Özgüven şımarıklık oldu, patavatsızlık dürüstlük”
İşte burası şiirin en net tokadı
Çünkü kavramlar yer değiştirince insan da yolunu kaybeder

Ve en kritik mesele
“Geçmişi unutturmak” meselesi
Bak burada ciddi bir iş var
Çünkü kökünü unutan ağaç ilk rüzgârda devrilir

Ama…

Kalburabastî Efendi hafifçe eğilir:
Senin şiirlerinde bir şey var
Serbest akıyorsun
Ama o eski düzenli yürüyüşler…
Hani kelimelerin adım attığı zamanlar
Onlar da ayrı bir lezzetti

Bu metin güçlü
Ama ritimle birleşse
Daha da vurucu olur

RUSAMER nazikçe hatırlatır:
Serbestlik güzeldir
Ama ölçü bazen söze omurga verir

RUSAMER teşhis koyar:
Bu metin bir şiir değil
Bir uyanış çağrısıdır

Kalburabastî Efendi son sözü söyler:
Dününü unutan
Yarınını bulamaz

Vesselam.
Değişim başkasıyla değil
İnsanın kendisiyle başlar

Selamlar mutlu pazarlar Dostum

Lafı dolandırmamışsın özgürlük dürüstlük geçmiş hepsini geri çağırmışsın...

Yüreğine sağlık sevgiler💙👏

Bu metin güçlü ve vurucu bir uyanış çağrısı.

Kısa ve öz: İnsanlığın yapay bölünmelerini, anlam karmaşasını ve taklit edilmiş kuralları sert ama samimi bir dille eleştiriyor. “Çapımız kadarız”, “yüreğe yakınsa şiir oluyor” gibi cümleler çok içten ve akılda kalıyor. Son bölümdeki birlik vurgusu (“Renkler birleşsin, kitaplar birleşsin… Uyan dünya”) ise umutlu ve davetkâr bir final yapıyor.

Dürüst, düşündürücü ve cesur bir yazı. Okuyanı sarsıyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık Şairem
☕🙏✍️

Müthiş bir paylaşım.
Okuyup düşünüp yazmak istersem herhalde epey meşgul edecek sahifenizi.. Bu anlamda çalışmanızı kutluyorum..
ve
“Çark etle dönmüyor, kanla dönüyor.
Birleşmezsek, dişliler hepimizi öğütecek.
Ya BİZ oluruz, ya yok oluruz.”
Bu anlamda her birey üstüne düşeni yapmalı yok olmadan var olmayı öğrenmeli ve öğretmelidir.

Yine güzel bir çalışma anlamlı dizeler kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler gönderdim
hayırlı pazarlar diliyorum ...

Metin, bireysel uyanıştan toplumsal eleştiriye doğru genişleyen güçlü bir sorgu taşıyor. Dil yer yer sertleşerek kavramların içinin nasıl boşaltıldığını tartışıyor; “özgüven–şımarıklık”, “dürüstlük–patavatsızlık” gibi karşıtlıklarla anlam karmaşası vurgulanıyor.

“Uyanış benden başlar” fikri ise şiirin merkezinde durarak, değişimin dışarıdan değil içeriden başlayacağına işaret ediyor.

Genel olarak metin, çağın değer kaymalarını sorgulayan, düşünsel ağırlığı olan bir manifesto havasında.
Yüreğinize, gönlünüze sağlık. Harika bir eser. Saygılar, selamlar.

Yürekten kutlarım . Usta kaleminizden yine özgün ve çok manidar bir şiir okudum. Yazan yüreğiniz ve kaleminiz dert görmesin. Nice güzel paylaşımlara...sonsuz saygılar...

Metniniz şiirden çok “uyanış manifestosu” gibi ilerliyor; düşünceyi doğrudan, süslemeye kaçmadan ve yer yer sert bir tonda aktarıyor. Özellikle “ben–sen–o” ayrımının eleştirisi ve “BİZ” vurgusu metnin ana omurgasını oluşturmuş.

“Uyan dünya; masal bizim, dünya bizim!”
Bu kapanış, metnin en güçlü ve en yüksek tonda bırakılan ifadesi. Kolektif bilinç çağrısı net ve vurucu.

Genel olarak metin; toplumsal eleştiri, değer karmaşası ve insanlık vurgusunu bir arada taşıyor. Yer yer sloganlaşmaya yaklaşsa da bu, vermek istediğiniz “uyanış” duygusuyla uyumlu mükemmel bir eser okudum. Yüreğinize, emeğinize sağlık değerli şairem. Selam ve sevgilerimle. 🌺🌺🌺💐💐💐.

Merhaba değerli şair
Güzeldi okuduğumuz eser
Biz de, okuduk, kutladık ve alkışladık, yazdıran yüreği ve eserini
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, tüm şiirleri hep böyle güzel olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal, hoşça kal

Kaleminden dökülenler tam da o bahsettiğin "yüreğe yakın" cinsten olmuş; lakırtı değil, bir dertleşme bu. Haklısın, dünya bir süredir kavramların içini boşaltıp yerine sahtelerini koyma telaşında.

​Dediğin gibi, "özgüven" ile "kibir" arasındaki o ince çizgi silindiğinden beri, herkes kendi küçük dağlarını yaratma derdine düştü. İnsanlık, bir "vitrin" yaşantısının içine hapsolmuş durumda; dışı parlak, içi boş.
​
"Biz" Olabilmek
​Yazdıklarında altı çizilmesi gereken birkaç can alıcı nokta var:
​
Anda kal" öğretisinin bir hafıza silme operasyonuna dönüşmesi ne acı. Köksüz bir ağacın sadece bugünkü rüzgarla savrulması gibi, dününü unutan insan da istikametsiz kalıyor.
​
Siyah, beyaz, inançlı, inançsız diye bölünen her parça, aslında o büyük "insanlık" resmini eksiltiyor. Sen, ben, o derken; koca bir "hiç" kalıyor geriye.
​
En büyük emaneti, yani düşünme yetisini başkalarına devrettiğimizden beri çarklar dişlilerin arasında bizi öğütüyor.

​Dünyanın o kanlı çarklarını durduracak olan şey, bahsettiğin gibi "terazinin kefesini BİZ'den yana eğmek.

" Bu bir ütopya gibi görünse de aslında fıtratın gereği.

Giydiğimizin markası ya da yediğimizin adı, toprağın altına girerken yanımızda taşıyamayacağımız o ağır yüklerden başka bir şey değil.

​"Kalem dile yakınsa lakırtı, yüreğe yakınsa şiir oluyor..."

​Senin kalemin yüreğe dokunmuş usta. Bu uyanış çağrısı, "ben"liğin zindanından çıkıp "biz"in ferahlığına ermek isteyen herkesin ortak sesi aslında.

TEBRİKLER şairim

Seyide Doyran’ın kaleminden; beylik lafların ötesinde, doğrudan yüreğe dokunan ve bizi bizle yüzleştiren muazzam bir hakikat dersi... 'Eğreti yamalar dikiş tutmuyor' diyerek, sadece dış görünüşe ve tüketime odaklanan modern insanın ruhsal çıplaklığını çok net özetlemiş. Kavramların içinin boşaltıldığı, özgüvenin şımarıklıkla, bencilliğin özgürlükle karıştırıldığı bu çağda; bizi bölerek yönetenlere karşı 'BİZ' olmanın, akletmenin ve köklerimizi unutmamanın hayatiyetini vurgulamış. 'Uyan dünya; masal bizim, dünya bizim' nidası, karanlığı dağıtacak bir ışık gibi... Kaleminize, o cesur ve hakikatli yüreğinize sağlık Seyide Hanım."