annelerin 'uyuyunca geçer' dediği
o masumiyetten, mermer lahitleri
lava çeviren o devasa içsel sarsıntıya
kadar her dize ruhun bir başka katmanını
aralıyor fotoğraf karesini terk etmek
isteyecek kadar mağrur ama
bir o kadar da inanmaya gönüllü
o naif yürek mısralara nakış gibi işlenmiş
çok derin, çok ince bir sızı..
kaleminize yüreğinize sağlık.

saygılarımla.."

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Yazıp bizimle paylaşmış olduğunuz
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim olması temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Harika bir imge dünyası, tebrik ederim. Şiiriniz; mitolojik referansları, geleneksel motifleri ve modern bir melankoliyi muazzam bir ritimle harmanlıyor. Kelimelerin ses uyumu (özellikle "düş üşüyen döşüme", "solum değiyor soluğuna" gibi aliterasyonlar) okumayı oldukça keyifli hale getiriyor.
​
​Şiirde muazzam bir kültürel ve zamansal geçişlilik var. Bir yandan ritimler, analar ve göçebelik gibi bu topraklara ait motifler işlenirken; diğer yandan Lethe
Babil'in Asma Bahçeleri ve İştar (Mezopotamya aşk ve savaş tanrıçası) gibi evrensel/mitolojik imgelerle derinlik sağlanmış. Bu durum şiire kozmik, çağlar üstü bir hava katmış.
​
​"Daha dün yudumlamak istemiştim Lethe’nin suyundan, / 'Öte dur,' dedi sevdan o sudan."
​Bu kısım şiirin kırılma noktalarından biri.

Acıyı unutmak (Lethe'den içmek) isteyen bir ruhun, aşk yüzünden acıya ve hafızaya geri tutunması çok güzel işlenmiş. Hemen ardından gelen "Gönüllüyüm fotoğraf karesini terk etmeye" dizesiyle kurulan tezat (bir yanda var olma/hatırlama çabası, diğer yanda silinme isteği) şiirdeki varoluşsal sancıyı çok iyi hissettiriyor.


​"Aşk doğurdu düş üşüyen döşüme" dizesindeki "ş"lerin fısıltısı, sanki gerçekten üşüyen birinin titreyen nefesini hissettiriyor.
​"Mermer lahitler lav!" dizesindeki sert sessizler ve ünlem, Babil'in yıkılışıyla oluşan o kaotik ve görkemli yıkımı sesiyle bile canlandırıyor

​Kapanışta Adem ile Havva mitine (elma), İştar'a ve sunağa yapılan göndermelerle aşkın kutsallığı ile ihanetin çiğliği karşı karşıya getirilmiş. "Sunakta varlığını sunuşun sanrıydı" dizesiyle biten o kabulleniş ve kandırılmışlık hissi, şiirin başındaki o "sinsi koku ve leke" ile harika bir döngü oluşturarak başladığı yere, yani yaralı bir bilince dönüyor.
​
Şiirin genelindeki o yüksek, mitolojik ve lirik dil o kadar güçlü ki, dördüncü kıtadaki "Hiç dinlemediler" ifadesi bu görkemin yanında biraz fazla yalın/gündelik kalmış gibi hissettirdi. Tabii ki bu bilinçli bir "sözü yere indirme" tercihi olabilir, ancak orası da üstteki dizeler gibi daha imgesel bir dille (Örn: Kör bir sağırlıkta boğuldu sesler... vb.) kapatılabilirdi.
​Yüreğinize sağlık; imge kurma beceriniz, mitolojiye hakimiyetiniz ve ritim duygunuz gerçekten çok güçlü.
Kaleminiz daim olsun.

Değerli şairem, yüreğinize gönlünüze sağlık.
Kozamdaki gece, içsel dönüşüm ve kırılmayı güçlü imgelerle anlatan yoğun bir şiir. Mitolojik göndermeler metne derinlik katmış.

Kaleminize sağlık, etkileyici bir eser olmuş. Selam ve sevgilerimle değerli şairem.💐💐💕

Çok güçlü bir şiir bu. Müthiş! Duygusu, örgüsü, imgelee, hepsi yerli yerinde. Bana da kutlamak ve alkışlamak düşer ki, inşallah günde görürüm bu güzelliği. Canı gönülden kutlarım, sevgimle canım 👏👏💙🧿

“Kozanın içindeki karanlık büyüdükçe, insan kendi dönüşümünü de taşır. Her çatlama, bir yok oluş değil; bazen başka bir varoluşun eşiğidir.”

Yüreğinize sağlık, mitolojiyle örülmüş derin bir iç dünya kuran, yoğun ve katmanlı bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güçlü ve ilham veren çalışmalarda görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.