ROJA REŞ / KARA GÜN

Onlar,
Güneş kadar uzaktılar yeryüzüne
Ama gözleri vardı güneş kadar sıcak,
Ay kadar parlak…
Bir başka seviyorlardı siyahı
Çünkü; beyaz un, sıcak somun için yeraltındaydı umutları…

Onların,
Elleri kara
Gözleri kara
Bahtları kara
Günleri karaydı…

Yine bir kara gün üzerlerine üşüştü
Ajanslara kara haber düştü,
Yeraltında göçük
Yeryüzünde matem vardı
Ömürler kömür oldu, kömür kül oldu
Yerin yüzlerce metre altında yaşayanlar,
Öldüler de, yerin iki metre altına gömüldüler
Ocaklara ateş
Gözlere yaş
Yüreklere ağıt düştü…

Torba torba kömür satanlar!
Torba torba para taşıyanlar!
Onları ceset torbalarına koymaya doymadılar, utanmadılar!
Ve arkalarını dönüp gittiler, arsızca viskilerini yudumladılar(!)

De hele toprak ana
Kaç çocuk yetim kaldı,
Kaç kadın dul,
Kaç ana yavrum diye yandı,
Kaç baba ocağı söndü,
Kaç kardeşin dağı yıkıldı,
Kaç arkadaşın ciğeri parçalandı
Ahh, diyemezsin biliyorum, senin de acın büyük,
Bağrın yandı
Yüzün kederden karardı
Ama utanma toprak ana
Onlar, senin koynunda
Yoksulluğun derinliklerine kazma vuran
Ekmeğe kürek sallayan
Ölüm karanlığında kendi mezarlarını kazıyan kahramanlardı…

Erdal KARAdağ
14 Mayıs 2014