KARKER KOBANE / RIFAT HOROZ

Bir adam gelirdi gözlerimin kıyısına Rüzgâr gibi sessiz, dağ gibi vakur Toprağın sabrını taşırdı omuzunda Gözlerinde uzak yolların huzuru

Bir söz söylerdi, derin ve ağır Yankısı kalırdı duvarda
Suskunluğu bile anlam taşırdı
Geceyi ikiye bölen bakışlarıyla
İsis gibi parçalanan umudu toplardı
Anka Kuşu gibi küllerinden doğardı
Her yıkılış bir direniş olurdu ona
Her karanlık bir zafer…

Bir ateş gizliyordu küllerinde Bir çocuk saklıyordu gülüşünde
Hayat sert esmişti de yüzüne
Yine de kök salmıştı umut yüreğinde
Öyle insandı ki,

İnsan dediğin de iz bırakır gerisinde…
Bir yürek düşünün
Korkuya boyun eğmeyen
Silahı yoktu
Ama bakışı yetiyordu karanlığı dağıtmaya
Direnişi öfkeyle değil
Merhametiyle büyüdü

Onun cephanesi kimlik değil iyilikti Ve her şeye rağmen
Yaşamaktan keyif aldı, şanlı ölümden yana tavır aldı
Ne zincir tuttu bileklerini
Ne korku gölge düşürdü alnına
Direnmenin tohumu da düştü toprağa
Bir çağ kapandı gözlerinde
Bir çağ açıldı adında

Toprak onun nabzıyla atıyor şimdi
Rüzgâr hatırasına saygıyla eğilip, adını taşıyacak ufuklara
Ve çağlar değişse de Yeraltında filizlenecek umudu
Omuz verip, yüreğin sarsılmaz ateşini taşıyan kuşaklara…

Erdal Karadağ
28 Haziran 2015