BÖLÜCÜ ŞİİR

Gönlümün kırsalında
şiirlerden bir örgüt kurdum
Adını da sen koydum…

Her dize bir kamp yeri
Her virgül mavzer gibi
sessizce akıyordu satırlar arası çatışmalarda
Her ünlem,
hareket alanımı daraltan tetikte bir militan…

Noktalar
Keskin nişancının ıskalamaz nokta atışı gibiydi,
yürek tesirli
ciğerde yankılanan

Devriye gezerken,
bitmemiş dizeler suskunluğunda
Kaçak tütün en cesur yoldaşım olurdu
Ay ışığı karanlık mevzilerimi vururken
Çaktığım kibrit,sevdayla titrerdi
Kekik kokusuna karışırdı
kibritin yakıcı barut kokusu

Hasretim infilak ederdi
şiirin bitiminde
Kalbim bir mayın tarlası gibi patlardı
Şehirde yalnızlığımla hesaplaşırken
devrim marşları yükselirdi
en hain pusularda,
rüzgâra karışan bir çığlık gibi…

Elebaşı hep ben olurdum,
tek kişilik sessiz sedasız eylemlerde
Çocuksu duygularla savaşır,
zaferler kazanırdım mahalle meydanında
Çığlıklarım göğe yükselirdi,
sokak lambalarının titreyen ışığında

Ve,
An-sızın belirince camda yüzün
Tutuklardı beni adına özgürlük dediğim gülüşün
Bir yıldız gibi keskin,
soğuk ama içimi aydınlatan
Rüzgârın uğultusu
ve gecenin karanlığı
dikenli bir çit gibi dolandı etrafımda

Örgütüm, gel de al beni
Yataklık et sevdama
Yüreğimi bölüşmemdendir bölücülüğüm…

İşte ellerim kelepçede
Al da hapset beni o zindan yüreğine
Ömür boyu mahkûmu olayım soğuk koynunun
Savur dört bir yana, zülfün parmaklık olan hücremde

Ve ben…
seni g/özleyeyim
Gardiyan ol,
ıslık çal umursamaz tavırlarla
Ölürken ben gözlerinin lanetiyle…

Erdal Karadağ
23 Mayıs 2013