Bir mevsim uyandı burda ansızın
Münkesir duygular yandı tutuştu

İçimde sicim gibi kanayan sızın
Dalına müptela kanatsız kuştu

Şimdi ruhum kokunun dilencisidir
Bu ateş yakar mı bütün suları?

Gözlerim gözlerinin öğrencisidir
Atlatır elbette tüm pusuları

Bir şiir takıldı parmaklarıma
Kanar her yerinden kalemle kağıt

Saçların karışsa ırmaklarıma
Bin yıl da geçse susmaz bu ağıt

Geldim, kapındayım, ikrar ver, buyur
Söyle ki çözülsün bir bir heceler

Şuramda sessizce bir şair uyur
Uyansa kor olur bütün geceler

Güneşi topladım sana serdim ya
Beni yakan nedir, söyle bileyim

’Vuslata az kaldı’, hani derdim ya
’Az kaldı elbet’ de de öleyim

Gönlümün bağbanı nerelerdesin?
Derdiğin çiçekler sarardı, soldu

Müphem bir karanlık, nefesin, sesin
Bu şiir, bu mevsim, bak sonum oldu

Kimseye demedim derdimi, haşa
Kor gibi yüreğim tutuştu, yandı

Amenna böylesi geldiyse başa
Çelikmiş yüreğim, o da dayandı

Toprağa ekseydim büyürdün elbet
Gönlüme ektim de sulayamadım

Şimdi vatan bana diyar-ı gurbet
Ne menem şeymiş bu anlayamadım

Emreİnan