Bir yüreğin yangınını söndürmek için
Ne kadar kelime gerek, kim bilir…
Ben sustum, dilim çözüldükçe eksildim,
Sana en basit gerçeği bile söyleyemedim.
Sevda dedikleri bir ince sızıymış meğer,
Gecenin koynunda büyüyen bir sitem.
Adını koymaya kalktım her defasında,
Harfler dağıldı, cümleler yetmedi,
Ben sana “biz” olmayı söyleyemedim.
Dağlar suskun, yollar yorgundu o vakit,
Bir efsanenin izinde yürür gibiydim.
Ne bir Ferhat kadar sabrım vardı
Ne de bir Şirin’e varan kaderim,
Taşa değil kalbime kazdım seni,
Ama o kazıyı sana söyleyemedim.
Gözlerimden dökülen her damla
Bir başka hakikatin habercisiydi.
Sen bakıp geçtin yağmur sandın,
Oysa içimde kopan fırtınayı
Bir tek sana söyleyemedim.
Bağlar kurudu, dallar kırıldı,
Mevsimler bile küstü baharıma.
Bir üzüm tanesi kadar tat kalmadı
Dudaklarımda yarım kalan duadan.
Toprağa düşen her yaprak gibi
Sessizce eksildim,
Ama sana bu çöküşü söyleyemedim.
Sözlerim bir kuyuya düşer gibi derindi,
Ne kadar seslensem yankıydı dönen.
Sen yüzeyde bir gülüşe aldandın,
Ben dipte boğulan nefeslerdim,
Aramızdaki o uçurumu
Bir türlü sana söyleyemedim.
İçimde binlerce cümle kıyama durdu,
Her biri dudaklarıma kadar geldi,
Sonra utandı, geri çekildi.
Bir tek hece bile kalmadı geriye,
Ben sana en kısa yolu bile
söyleyemedim.
Aynalar bile yüzüme bakmaz oldu,
Her bakışımda seni çoğalttım.
Kendimden çıktım, sana vardım,
Ama seninle kendime dönemedim.
Bu kayboluşun adını koyamadım,
Sana “ben”i söyleyemedim.
Gece çöktü içime, gündüz sustu,
Bir hilal gibi yarım kaldım.
Karanlıkla konuşur oldum zamanla,
Işığın dilini unuttum.
Ben sana karanlıkta yanan o ışığı
söyleyemedim.
Taşlar bildi, yollar duydu,
Rüzgâr sırdaşım oldu çoğu gece.
Bir tek sen duymadın içimdeki çığlığı,
Bir tek sana ulaşmadı sesim.
Herkes bir şekilde anladı beni,
Ben sana bunca yılı
söyleyemedim.
Ve şimdi suskunluğun eşiğinde
Adını anmadan yaşıyorum seni.
Ne bir sitem kaldı ne bir isyan,
Sadece eksik bir hikâye gibi içimde.
Bir ömür geçti gözlerimin önünden,
Ben sana bir ömrü bile
söyleyemedim…

Kadir TURGUT