ZİFİR / NAZ

Bir kapının saklısındaydım
biraz ürkek
biraz acemi
çokça kederli…

Kaç rüzgar sürükledi de
Vurdum rüzgarın yüzüne yalnızlığı
Kaç el değdi de
Yumdum gözlerimi sürgüye

Güneş terk ederken yeryüzünü
Yol çekiyordu gözlerim
Ve gelmiştin
Aşktan kalma bir bahar havasıyla
Dalından kopup gelmiştin
biliyorum

Kokunla araladım kapıyı
Gözlerini gördüm
Işıl ışıldı
Biraz da ıslak

Ay ışığı gibi süzüldün ruhumun derinliklerine
Tam karanlığımı aydınlatacak
bir nefes kadar yakınken
Dokunup iz bırakmadan
Bir gölge gibi,
geride yitik bir sessizlik bırakarak çıktın kapıdan

Gidecek misin yine
zifir karası gecelerin aydınlığına?
Tam da üzerime sinmişken mutluluğun kar beyaz rengi
Adını koyamadım bu ben yolculukların

Bu yolculuklar ve sessizlik
Bir nefes gibi ağır
Bir gölge gibi uzun
Geride sadece yankıların kaldı
Kal demeyeceğim bu kez sana
Kalma
Yıldızlar da kaysın satırlarımın arasından
Çektim yeterince
buğday benizli yüzünün nazlarını

Erdal Karadağ
25 Ağustos 2013
Hereke