DÜNYA’NIN ÇOCUĞU

Sen,
Yüreği bembeyaz,
gözleri elmas çocuk
Böyle derin küsmek yok

Sen barışın ve sevginin dillerini
Ve ey sen
Umutlu hayallerini
Güvercin kanatlarına bağlamış çocuk
Hangi kitapta okuduysan kaderini
Hiç bir dinde, hiç bir dilde senin ağlamaya hakkın yok!

Uçsuz bucaksız hayallerin için,
kaldır hele başını
Aç şahan gözlerini
Sık inci dişlerini
Kaldır havaya, damarlarında onurun ve erdemin
sımsıcak kanı dolaşan bileklerini
Kır sırtında ki kalleşliğin- kahpeliğin pençelerini
Haykır acılarını…

Lice’de havan mermisiyle parçalandın
Ceylan’dı adın
Adaleti tutukladın

Kızıltepe’de çobandın
Uğur Kaymaz’dı adın
On iki yaşındaydın, on üç kurşunla parçalandın

Gezi’de Berkin Elvan’dın resmî mermilerle yaralandın
Faşizme iki yüz altmış dokuz gün dayandın

Kars’ta Mert Aydın’dın tecavüze uğradın,
bir memleketi sokaklara yığdın

Afrika da anlamı eşitlikti,
Adilah’dı adın,
hiç bir eşitliğe tanık olamadın

Çin de ’’Kim-Sen-Yok’’
Ortadoğuda mezarın yok
Vietnam da benzerin çok

Kulakların ki barış şarkılarına hasret
Gözlerin ki okyanus besleyen bereket
Tenin ki ateşlere hakaret

Haydi be çocuk,
Kaldır başını tükür yüzüne vicdansızların
Sen dünyanın çocuğusun
Budur tek dayanağın...

Erdal Karadağ
17 Nisan 2014