Kara tren değildik ama
Bizim de dumanımız eksik olmadı.
O kömürden yaktı,
Ben ömürden yaktım…
Geceyi omzuma alıp yürüdüm sana,
Her adımda içim biraz daha karardı.
Adını anmak bile ağırdı artık,
Sanki her hece içimde bir şeyleri koparıyordu.
Kim bilir, belki de sen ilkbahardın,
Ben ise çiçek koklatılmamış biriydim.
Ya sen o yüzden vardın…
Ya da ben o yüzden eksiktim.
Sen, martıların kanadında özgür bir telaş,
Ben, kıyıya vurmuş suskun bir dalga.
Senin gözlerin Mahperi gibi parlak,
Benimkiler gecenin en karanlık yerinde kaybolmuş.
Dokunsaydın belki yeşerecektim,
Bir defa sevseydin belki gülecektim.
Ama sen geçtin mevsim gibi,
Ben kaldım,
Hep aynı kışın ortasında.
İçimde yarım kalmış baharlar var şimdi,
Adını anınca titreyen dallar.
Bir rüzgâr esse, seni getirir sanıyorum,
Ama gelen hep sensizliğin oluyor.
Sen kolay olanı seçtin belki,
Gitmek her zaman kalmaktan kolaydı.
Bense zor olanı seçtim;
Seni unutmamayı.
Martılar çığlık çığlığa geçiyor üstümden,
Her biri içimdeki boşluğu anlatıyor sanki.
Gökyüzü bile senden yana artık,
Ben yere bakarak yaşamayı öğrendim.
Şimdi ne bahar umurumda
Ne açan çiçekler…
Çünkü insan en çok
Hiç açamamış olanı özlüyor.
Ve ben…
Seninle hiç yaşayamamış bir baharın
Yasındayım hâlâ.
Ve hala sen kömürden,
Ben ömürden yakıyorum .

Kadir TURGUT