Sabah doğar umutlarla, akşam iner hüzünle
İnsan büyür fark etmeden, dert ile söz içinde
Bir bakarsın avuçtaki savrulur rüzgâr ile
Kıymet bilmeyen kalır hep, kendi sessizliğinde,

Geçer bu dünya, kalmaz ne kin ne de keder
İyilik eken sonunda iyilik biçer
Bir gönül yap, bin gönülden daha değer
Sevmeden geçen ömür, rüzgâr gibi geçer,

Altın değil insanı yücelten, kalbidir
Bir selam, bir sıcak söz en büyük servetidir
Kırma sakın kimseyi, kırık zor toparlanır
Bir damla gözyaşı bile yürekte iz bırakır,

Geçer bu dünya, kalmaz ne kin ne de keder
İyilik eken sonunda iyilik biçer
Bir gönül yap, bin gönülden daha değer
Sevmeden geçen ömür, rüzgâr gibi geçer,

Dost dediğin dar günde omuz veren kişidir
Zor zamanda kaçanlar sadece bir hatıradır
Hayat kısa, ömür ödünç, vakit daralır
Sevdiğini söylemeden geçen günler yaradır,

Geçer bu dünya, kalmaz ne kin ne de keder
İyilik eken sonunda iyilik biçer
Bir gönül yap, bin gönülden daha değer
Sevmeden geçen ömür, rüzgâr gibi geçer,

Bir gün susar dillerin, anlatamaz derdini
Geriye kalır sadece kalpten geçen izleri
Ne mal kalır ne de mülk, hepsi kalır geride
İşte o an şiir söyler, sen sustuğun yerde,

Geçer bu dünya, der kendi kendine sözler
İyilik eken kazanır, yankılanır bu ezgiler
Bir gönül yap diye çalar içten içe sazlar
Sevmeden geçen ömür rüzgâr olur, kaybolur…
Meltem Mesture Güven