Bu gece içimde kırık bir pencere sızlar,
Rüzgâr değil, senden kalan o sağır susuşlar sızıyor içeri.
Perdeler usulca kıpırdıyor kimsesizliğin eşiğinde,
Hükümsüz bir gölge, adını saklayıp büyüyor sessizce.
Duvarlara vuran ay ışığı bile,
Vebali ağır bir hatırayı yoklamaya gelmiş gibi
Eşyaların kemikli gölgesinde biraz durup
Ağır ağır çekiliyor gecenin içine.

Zaman, ruhumda asılı solgun bir fotoğraf;
Her baktığımda biraz daha ufalanıyor yüzün.
Tuhaf olan şu ki unutulan sen değilsin,
Eksilen, içimde sana dokunan o eski ben.
Ben seni unutmayı değil,
Kanamadan hatırlamayı öğrenmek istemiştim.
Sen gittin;
Ama o sessizliğin hâlâ bu odada asılı.

Masanın üzerinde yarım kalmış bir ömür duruyor,
Soğumaya yüz tutmuş bir yas gibi ağır.
Camda biriken yağmur izleri,
Şehrin bütün yükünü benim pencereme bırakmış sanki.
Her damla aşağı süzülürken
İçimde senden kalan bir sızı da peşinden iniyor;
Ama hiçbir şey gerçekten gitmiyor,
Yalnızca şekil değiştiriyor acı.

Bazı ayrılıklar sadece kapıyı çekip çıkmaz,
Bir sandalye boşluğunda nefes almayı sürdürür.
Koridordan geçen hayali bir ayak sesinde,
Gecenin ortasında ansızın uyanılan o ürpertide.
İnsan en çok da
Bir zamanlar birlikte sustuğu o kuyularda kayboluyor.

Gece hangi yola sürse beni, izlerin kaldırımda çoğalıyor.
Sarı lambalar ıslak taşlara eğilmiş,
Sanki benimle birlikte bu ağır sessizliği soluyor.
Geçtiğim her vitrinde yüzüm değil,
Eksikliğin çarpıyor yüzüme.
Kalabalığın ortasında bile
İnsanın içine çöken o tenhalıkta
Ben yine sana dönüşüyorum.

Ben artık adını anmıyorum,
Çünkü bazı isimler söylenince
İnsanın içinde ördüğü bütün kale duvarları yıkılıyor.
Bir harfi değse dilime,
Gece yeniden başlıyor en başından.
Susuyorum;
Çünkü susmak bazen
Hatırlamanın en derin, en yalın biçimi.

Ve şimdi anlıyorum;
Senden geriye kalan bir hatıra değil,
İçime yerleşmiş zemheri bir kış.
Ne kadar bahar gelse de
Bir yanım hep o ayazda kalıyor.
Sen başka sabahlara karışmış olsan da
Ben hâlâ aynı gecenin içinde
Adını üşüyerek taşıyorum.

Zihnimi kemiren bu sessiz boşlukta,
Kendi sesimi bile tanıyamaz oldum.
Bir veda bile sığmadıysa bu gidişe,
Kalanın payına sadece bu ağır yük düşer.
Yorgunum artık kendimi sende aramaktan,
Senden kalan bu izleri
Kendi küllerimle örtmekten.
Cemre Yaman