18
Yorum
27
Beğeni
5,0
Puan
285
Okunma

🥀ᰔᩚ_________>
Şimdi sen
Bütün kapıları tek tek yüzüme kapatıp,
Sanki hiç yaşanmamış gibi her şeyi
Böyle sessizce çekip gidiyorsun ya;
Söyle, bu kaçıncı darbe yüreğime?
Kolaydır elbet unuttum deyip arkana bakmamak,
Bir kalemde silip atmak geçmişin izlerini.
Bir de geride kalıp o boş odalarda
Kendi sesinin yankısıyla baş başa kalmak var,
Gecenin en koyu, en zifiri vaktinde.
Şimdi sen benim,
Umutlarımı gömdüğüm o en derin uçurumsun artık.
Yollarını beklerken tükettiğim ömrümün,
Bana bıraktığı en ağır, en dilsiz sızısı,
Geri dönüşü olmayan o büyük hüsransın.
Ne fark eder ki bundan sonra;
Ha gökyüzü dökülmüş avuçlarıma parça parça,
Ha senin o zehirli sözlerin saplanmış sırtıma.
Zaten yıkılmış bir dünyada yaşayan bir canın,
Baharı görse ne olur, kışı yaşasa ne olur...
Seninle yürürken yollar bile kısalırdı eskiden,
Adımlarımızda saklıydı o en masum sevinçler.
Aynalar bile küsmemişti henüz bu yorgun çehreme,
Zaman su gibi akardı dizlerinin dibinde,
Dünya yıkılsa, biz eksilmeyiz sanırdım.
Ama şimdi adının tek bir harfi değse kulaklarıma,
İçimde bir şeyler kopuyor, nefesim daralıyor.
Saatler duruyor sanki, zaman akmak bilmiyor,
Sığamıyorum bu duvarların arasına, bu dar odalara,
Uykular firari, geceler bitmek bilmeyen bir işkence...
Eskiden fırtınalar kopsa sarsılmazdım ben,
Hayatın her yüküne karşı dimdik dururdu bu beden.
Şimdi ise anıların yükü ağır geliyor omuzlarıma,
Yüzüm düşüyor, dizlerimin bağı çözülüyor;
Çaresizliğim feryat figan, gururum parça parça.
Korkarım ki bu sızı,
Bir gölge gibi ömrümün sonuna kadar yürüyecek benimle.
Hangi sokağa kaçsam, hangi limana sığınsam,
Karşımda hep senin o soğuk, o umursamaz siluetin;
Bırakmıyor peşimi, nefes aldırmıyor bana.
Senden vazgeçmek, seni unutmaya yetmedi ne yazık.
Ben senden geçtim de şu inatçı, şu dertli yüreğe
Geçmişin izlerini yakmayı bir türlü öğretemedim.
Hâlâ o eski yangından kalan külleri savuruyor,
Hâlâ senin açtığın o dipsiz yarayı kanatıyor.
Şimdi geceler daha koyu, daha büyük bir yalnızlıkta,
Beni en zayıf anımda, uykusuzluğumda yakalıyor.
Ruhumu amansız sessizlikler sarıyor dört bir yandan;
Ağlasam, gözlerimden dökülen her damlada sen varsın,
Gülsem, attığım her kahkaha içimi sızlatıyor.
Şimdi sen,
Hiç can yakmamış, hiç söz vermemiş gibi,
Ardında darmadağın bir enkaz bırakıp gidiyorsun ya;
Söyle bana, hangi vicdana sığar bu insafsızlık?
Nasıl helal etsin bu yorgun, bu kırgın ruhum hakkını?
Nasıl, söyle nasıl ayakta kalsın bu can?
Beni böyle dilsiz bir acıyla baş başa bırakıp gittiğin için,
Hangi teselli avutur, hangi zaman iyileştirir bu yarayı?
Korkarım ki bir ömür boyu içimde kanayıp duracaksın,
Affetmeyecek seni bu yürek, asla affedemeyecek...
Cemre Yaman
5.0
100% (22)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.