Anne: Hayatın Kucağı
​Anne…
Sen hayatın sessiz kucağı,
Fırtınada sığındığım tek liman,
Gözyaşıma dokunan en sıcak elsiz.
Küçük ellerim senin avuçlarında büyüdü;
Düşlerim, sesinin yankısında şekillendi.
​Her sabah gülüşünle aydınlandı ufkum,
Her gece dualarının huzuruyla örttüm üzerimi.
Yorgun bakışlarında gizli bin fedakârlıkta,
Ben, kendi gücümü keşfetmeyi öğrendim.
Karanlık çöktüğünde ışık oldun yoluma,
Yalnızlığın kıyısında açtığın o kucak oldun.
​Sözlerin olmadan öğrettin bana;
Sevginin, sessizlikte bile devleşen bir güç olduğunu...
​Anne…
Gülüşün bir dünyayı, dokunuşun bir fırtınayı durdurur.
Sen sadece annem değil;
Varlığıyla hayatımı biçimlendiren bir mucizesin.
Senden öğrendim karşılıksız sevmeyi,
Sabrın sessizliğinde olgunlaşmayı,
Ve en derin sızıların bile şefkatle iyileştiğini.
​Hatıralarım nakış nakış seninle işli:
Bir kahvaltı masasının neşesi,
Yağmurun içindeki o dinmeyen merhamet,
Gece yıldızlarında parlayan o eşsiz şefkat…
Hepsi beni ben yaptı, ruhuma can verdi.
​Sessiz duaların yönlendirdi her adımımı,
Korkularımı susturdu, hayallerimi kanatlandırdı.
Şimdi anlıyorum ki;
Sana sığdıramadığım her kelime,
Edemediğim her teşekkür,
Okyanusta sadece bir damla...
​Oysa sen, kusurlarımla sevdin beni,
Tüm hayatımı kalbine sığdırdın.
Senin sevgin; gökyüzü kadar uçsuz, deniz kadar derin…
Biliyorum ki ne zaman düşsem,
Senin ellerinle kalkarım yeniden ayağa.
​Artık korkularım yok, gölgen yeter bana.
Attığım her adım, aldığım her nefes senin izin...
Sessizliğin bile kalbimi saran bir ezgi gibi,
Ruhumu besleyen en kadim şarkı.
Seninle tamamlanır zaman, seninle ısınır dünya.
​Her mevsim senin hatıranla yürür,
Senin öğretilerinle veririm en zor kararlarımı.
Çünkü her umut seninle başlar, seninle büyür.
​Anne…
İçimdeki sönmeyen ışık,
Kırıklarımı onaran, korkuma cesaret veren,
Düştüğümde beni kendime getiren sessiz kahramanım...
​Son sözüm şudur ki;
Senin sevginle ben, her fırtınada evimdeyim,
Ve senin gücünle, tüm dünyayı omuzlarımda taşıyabilirim.

Gece Gözlüm