Öyle afilli laflarım yok sana.
Ne gökyüzünü şahit göstereceğim,
ne de yeryüzünden sana benzeyen
bir tabiat örneği sunacağım.

Hani herkesin vaat ettiği
o ele avuca sığmayan sözlerim olmayacak sana.
Öylece, dümdüz seviyorum seni.
Ben sana gelene kadar
çok sevgide sınandım,
çok kapıdan döndüm,
çok kalbim kan revan kaldı.

Anladım, hepsi
seni layığınca sevebilmek içinmiş.
Şimdi ne eksik bir cümlem var,
ne de fazla bir kelimem.
Sana dair her şey
tam yerinde duruyor içimde.

Abartmadan, eksiltmeden,
bir insan nasıl severse
öyle seviyorum seni.
Ne senden fazlasını isterim,
ne de senden azını.
Sen, tam da kalbimin
alıştığı yerdesin artık.

Bunca ömür sonra ilk kez
nasıl harika bir duyguymuş:
karşılıksız,
beklentisiz,
sadece ona ait olarak,
varlığını bile hissederek
bir kadını sevmek...

Sende kalbim kalınca
öğrendim.