Ne varsa dünyama dair
Bir bir helalleştim
Çekildim tenhaya uzandım kendime
İki düşündüm hiç konuşmadım
Yüzleri izledim
Kimisi ışıl ışıl kimisi kirli
Bazısı renksiz çoğu kederli
Tomurcuklanan kalpleri yokladım habersiz
Dalı budağı kırılanlara dokundum
Ateşti yedikleri kana kana içtikleri
Okudum gözlerdeki boyutsuz çaresizliği
Kırgınlıklarını topadım kirpiklerinde
Azık ettim seyrime iniltilerini

Yalnızlığı satın aldım külçeler eriterek
Kilit vurdum dilime ömrümü çürüterek
Tiksindim kalpsiz kalabalıklardan
Talaklarını verdim boşandım öz benliğimle
Vakti geldi kıyametimin
Yıldırım gibi düştün öksüz gönlüme
Tepeden tırnağa tenhalaştım
Vedalaştım kimim kimsemle
Vedalaştım kendi kendimle
Silahlarımdan arındım
Gururumu çiğnedim köpek dişlerimle

Boğazıma kadar saplandım acılara
Fikrimle dalaştım
Dolaştım uçurumunda dudaklarının
Aşkla daldım Kerbeladan mülhem sancılara
Havlu attım tebessümüne hayatın
Gül diktim cümle yaralarıma
Yüklerinden arındım aklımın
Bir sen kaldın geriye
Ayıplarını sildim boydan boya alnımın
İnceldim puslu aynalarda
Aklaştım saçlarında zamanın
Kayboldum tenhalarda...