şimdilerde bir seyyah gibiyim,
yönsüz bir rüzgar gibi,
ne yolum var ne menzilim,
oradan oraya savruluyorum.
adım yok, izim yok, kimliğimse çoktan silinmiş.
yokluğun aklıma her düştüğünde
sonsuz bir boşluğa düşer gibi oluyorum.
düşünüyorum… özlüyorum…
sonra bir yıldız daha kayıyor gecemden.

hep bir rüya gibisin,
ellerimin yetişemediği ince bir hayal.
dokunmak istiyorum sana,
ama sen bir serap gibisin.
bir bakış, bir ses, bir anlık ürperti…
öylesine yakınsın bana,
ama hiç olmamışsın gibi.
seninle geçen bir an,
bir ömre sığacak kadar uzun,
sonra kayboluyorsun
gerçekle düş arasında.
bir tarafta ben,
öbür tarafta sen.

dokunamamak sana
tuttuğumda dağılan parmakların,
ellerin ellerimde bir hayal gibi.
her temasın silik,
her halin sessiz.
gözlerin hep buğulu, hep uzak.
bakmak istiyorum,
ama gözlerim bulamıyor seni.
sanki bir masal gibisin,

ne kadar garip…
çok yakınsın bana,
ama öylesine uzağım sana.
bir sahilde unutulmuş kayık gibi,
ipleri çözülmüş, yönsüz.
sesleniyorum sana
gel diyorum,
ama rüzgar alıp götürüyor sesimi.
sen yine kayıp gidiyorsun.
bense kalıyorum,
anıların kıyısında.

gelmek istesem,
biliyorum, izin vermeyeceksin.
aramızda bir duvar,
bir sessizlik, bir boşluk var...
ben,
sana bu kadar yakın bir yabancı.
aynı dünyanın içinde,
bambaşka bir alemdeyim.

işte bu yüzden seyyah gibiyim…
ne yönüm var ne durağım.
sonsuz bir yalnızlıkta
bir iz sürüyorum sensiz.
sürgün gibi…
ama hala seni arıyorum.
bulduğum tek şey,
rüzgarla gelen o eski kokun,
yokluğuna sarıldığım gecelerin hatırası.

gezginliğim bundan işte,
bütün dünya bir bekleyiş gibi.
her adımım bir kavuşma hayali.
bir noktanın peşinden sürükleniyorum,
ama o nokta
hiçbir haritada yok.
alışamadığım yokluğunda
sığındığım tek şey,
bir zamanlar benim olan sen.

anlatamadığım bir yer orası,
kimselerin giremediği,
senin hiç gelmediğin.
bir yer ki derin,
kelimelerin erişemediği.
bir boşluk,
bir hüzün,
bir anlam arayışı.
içimde kapanmayan bir yara gibi.
alışmak zor,
sensizlik daha da zor.
bir adım atıyorum,
bir adımda yıkılıyorum.
sen yine, bir rüya gibi,
bir hayal gibi,
bir özlem gibi
kayıp gidiyorsun.
beni terk eden
ama öylece içimde kalan,
zamanın ötesindeki sen.

bense aynı gecenin içinde,
aynı yokluğa yürüyen
o eski seyyah gibiyim.
*
Mehmet Demir
5416