İçimde taşıyorum sevgini.
Seni fısıldayan zihnimle,
fırtınalarla boğuşan yorgun bir yürekle geldim sana.

Sesimi duyduğuna eminim,
hissettiğini biliyorum, farkındayım,
ama ne yapacağımı inan bilmiyorum.
Suskunum.
Durgunum.
Dilsiz bir roman gibiyim.

Seni çekemem yüreğime,
kendi dünyama hapsedemem.
Bu sevginin sorumluluğunu sana veremem.
Buna hakkım yok.

Bende nasıl başladıysa bu aşk,
sende de öyle başlamadıysa,
hesapsızca, farkında olmadan,
anlatmanın bir anlamı yok.
Üstü kapansın sessizce,
mezar taşı dikilsin üstüne.

Yaptıklarına ve söylediklerine anlam yükleyemem.
Üstüme almıyorum.
Senin için sıradan biriyim, farkındayım.
Bu yüzden umut etmiyorum.

Sen mutlu ol yeter.
Kiminle, nerede, nasıl mutluysan,
mutlu ol yeter diyorum.
Yüreğin kimin için çarpıyorsa,
karşılığını bulmanı dilerim.
Dualarımda yerini aldığını bilmeni isterim.
Evet, biliyorum, sadece yazıyorum,
zamana bırakıyorum…
Ama her satır, her sessizlik,
sana bir iz bırakıyor hâlâ.