Bir gün aklında kalacak bir hatıra olmak yerine,
hayatında kalabilseydim,
belki bu kadar uzak düşmezdi yollarımız.

Ben bir rüya gibi değil,
omzuna değen bir gerçek gibi kalmak istemiştim.
Sen ise beni gecenin en sessiz yerinde hatırlanan
bir sızıya dönüştürdün.

Oysa bir kez gözlerimin içinden baksaydın kalbime,
anlardın;
sevmek bazen gitmekti,
bazen de sadece kalmaktı.

Şimdi bırak ellerimi,
Rüzgâr alsın sıcaklığını avuçlarından.
Kalbimin kapısını kapatıyorum usulca,
neden diye sorma bana,
çünkü bazı sevgiler sessizce terk edilince
daha az kanıyor, daha az acıtıyor

Söyle bana sevgilim,
kaç bahar daha sana yeniden inanacağım?
Kaç gece daha yenilgimi senin adınla uyutacağım?

Şimdi söyle,
ben gidince mi uyandı kalbinin geç kalmış pişmanlığı?
Ben gidince mi anladın sevdiğini?
Ben seni sevmekten vaz geçince mi aklın başına geldi?
gelme peşimden artık.
gelme...
Unut beni...