Bakışların; yorgun bir yolcunun sığınacağı son liman değil,
Doğrudan doğruya gökyüzünün kendisidir...
Adın dudaklarıma değdiğinde,
Eski bir plak cızırtısında hayat bulan o en yanık türkü başlar.
Öyle sıradan, öyle her rafa konan isimlerden değil bu;
Bir yanı kış kıyamet, bir yanı uçsuz bucaksız bir memleket,
Bir yanı koca bir ömürdür ismin: Sevda.

Sevda demek;
Yüreğin orta yerinde faili meçhul bir sızı,
Gece yarısı şehrin üstüne çöken o devasa sessizlik demektir.
Hangi kelimeyi yan yana getirsem, senin karşında hükmünü yitirir.
Senin isminde, hiç gidilmemiş yolların gizemi,
Senin isminde, kurumuş toprakların yağmura olan inadı var.
Bak dinle, Hayaloğlu’nun o sert ama boyun eğmez üslubuyla diyorum:
Seni sevmek, mısralara sığmayacak kadar büyük bir meseledir;
Bir bakışınla bütün fırtınaları susturan o asil duruşun gibi...

Bir ismin var ki, alfabenin en mağrur harfleri bile önünde eğilir.
"S" harfi vursa bağrıma, ince bir sızı başlar,
"A" harfi dökülse dilimden, bir devir kapanır gönlümde.
Sen ki zarafetin tanımını her gün yeniden yapan,
Sen ki bir tek gülüşünle, dağılmış bu ömrü toplayan...

Gözlerin, bin yıllık bir karanlığın içinde yanan o tek çerağdır.
Hani o başı dik, o dünyaya meydan okuyan tavrın var ya;
İşte o an yeryüzü durur, kalem kâğıda küser.
Saçlarının tek bir teline, kırk yıllık hayalleri düğümlemişim,
Gülüşünün o kuytu, o samimi yanına ömrümü emanet etmişim.
Kimse bilmez kalbimdeki bu sessiz ama derin sarsıntıyı,
Ama bu öyle bir sevda ki;
İçinde hile yok, içinde sadece tertemiz, sarsılmaz bir bağlılık var.

Varlığın, bu kurak mevsime düşen en umutlu cemre,
Yokluğun, ucu görünmeyen dipsiz bir uçurum...
Güzelim, canımın en içi;
Sen varsan eğer, hayatın bir anlamı, toprağın bir kokusu var.
Senin adın Sevda,
Senin adın, ömrümün en haklı, en onurlu kavgası.
Seni sevmek; koca bir hayatı tek bir ana sığdırıp,
O anda sonsuza dek hapsolmaktır.