Hiç kimsenin uğramadığı o ıssız derinliğimde,
Kendi sessizliğimi senin adınla bölerim.
Şu gürültülü dünyanın bütün sesleri birer birer çekilse,
İçimde yankılanan tek bir ayak sesi kalır...
Yollar yorulup bittiğinde, her şey aslına döndüğünde,
Enkazın altında kalan o umutsuz rüyalarda bile;
Yine de seni severim.

Hangi çiçeğin kalbine dokunsam sen kokar,
Hangi şarkının notasında saklıdır o mahzun gülüşün?
Ben seni, toprağın çatlamış dudağıyla beklediği o ilk yağmur,
Bir nehrin denize kavuşma telaşıyla sevdim.
Mevsimler yorulsa, ömür son duraklara gelse de,
Ruhumun o hiç eskimeyen, o çocuksu kuytusunda,
Yine de seni severim.

Eski bir mektubun kıvrımlarında unutulmuş bir dua gibi,
Eriyip gitsek de bu hayatın içinde ne çıkar?
Huzur dediğin, başımı omzuna yasladığım o tek saniyeyse;
Ben bütün kalabalıklardan, bütün yaldızlı hayatlardan geçer,
Sadece o dilsiz sığınağımızda dururum.
Yeryüzü baharı bir daha hiç müjdelemese bile,
Yine de seni severim.

Parmak uçlarım saçlarına değdiğinde başlayan o ince sızı,
Yüreğimin en ücra, en kimsesiz köşelerini bile çiçeklendirir.
Kimselere anlatamadığım, ucu bucağı olmayan cennetimsin;
Gündüzün karmaşasında seninle nefes alır,
Geceyi senin ismini yastığıma fısıldayarak ağırlarım.
Sanki dünya az önce kurulmuş, biz ilk aşıklarız gibi,
Taptaze bir hayretle, her sabah yeniden tanışır gibi;
Yine de seni severim.

Yıllar yorgun bir gölge gibi peşimizden süzülse,
Aynalar bize yabancı bir hikaye anlatsa da ne çıkar?
Ben senin o hiç solmayan, o can katan bakışını,
Ömrümün en kıymetli emaneti diye kalbimde saklarım.
Bir ömür, bir içimlik su gibi akıp giderken avucumdan,
Senden kalan her tebessümü ruhuma mühürlerim.

Günün birinde her ses dursa, her iz silinip gitse;
Geriye kalan o sonsuz, o masmavi boşlukta,
Sadece ikimize ait o gizli evrenin içinde;
Bin yıl daha yaşasam, bin kere daha gelsem şu dünyaya;
Yine de seni severim.