Araftayım

Artık ne cennetin kokusu var,
Ne de cehennemin narı,
Ben bu ıssız boşlukta beklerim baharı.
Bir yanım vazgeç der, bir yanım sarıl
Ruhum yorgun bir derviş, kalbim ise yaralı.
Gönlüm kal diyor, aklım kaç diyor,
Ruhum ise sus diyor.

Bir yanım öfke dolu, bağırıyor, küfrediyor
Diğer yanım özlemle titriyor,
Sanki gelsen, sarılsan…
Her şey geçecek gibi ama,
Yaptıkların unutulmaz,
Bıraktım yerinde, paslansın sözlerin,
Dokunmaz ruhuma o sahte gözlerin.

Sen bağır dur, sessizliğimdir cevabım,
İlahi adalettir, benim tek hesabım.
Yalnızlık öyle ağır ki, her nefeste kanıyor içim,
Geçmişin yankıları çarpıyor yüzüme,
Bir bakışın, bir dokunuşun
Hayalini bırakıp, öfkeyle yanıyorum.

Özlemle titriyorum, araftayım
Ne gidebiliyorum, ne kalabiliyorum,
Zamanın içinde savrulmuş bir yaprak gibi,
Rüzgârın yön değiştirmesini bekliyorum,
Ama rüzgâr bile kararsız,
Bana ne yol gösterir ne durak.

Her gece, kendi kendime fısıldıyorum Beklemek, en büyük cezam.
Arafta kalmış bir ruh gibiyim
Ne bağışlayabiliyorum, ne unutabiliyorum,
Sadece bekliyorum, kendi sancımda, kendi gölgemde,

Baharı, huzuru ve belki bir gün, kendimi…
Ama o gün gelene kadar,
Sessizlikle örülü yalnızlığımda kalacağım.
Kendimle acılarımla baş başa

Kendi içimde savaş veriyorum, sessiz ve derin,
Bir yanım umut ediyor, diğer yanım kırgın.
Geçmişin gölgeleri hâlâ sarıyor beni,
Ama kalbim artık kendi ateşini taşıyor,
Ruhumun sınırlarında kendi baharımı arıyorum.

Bilirim ki, zamanı gelmeden çözülmez bu düğüm
Ne affetmek kolay ne de unutmak.
Ama bekleyerek büyüyorum,
Sessizlikte güçleniyorum,
Her yara, her gölge bana bir yol gösteriyor,
Kendi sancımda, kendi gölgemde
Ben yine kendime dönüyorum.