1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
39
Okunma
Sana söyleyemedim yalnızlığımı…
Dilimin ucuna kadar gelen o kırık cümleyi
Her seferinde yuttum,
Gözlerime sığındım,
Orada bile saklanamadım senden.
Sana söyleyemedim yalnızlığımı…
Yanındayken bile eksik kalan bir şey vardı,
Bir sandalyenin boşluğu gibi
Ne kadar kalabalık olursa olsun oda
Hep bir yerim sana ayrılmış ve boştu.
Sana söyleyemedim yalnızlığımı…
Çünkü adını koyarsam gerçek olacaktı
Ve ben, seninle kurduğum o ince hayali
Bir kelimeyle yıkmaktan korktum.
Sana söyleyemedim yalnızlığımı…
Belki duysan susardın
Belki anlardın,
Ama ben en çok
Hiç duymamış gibi davranmandan korktum.
Sana söyleyemedim yalnızlığımı…
Şimdi içimde büyüyen bir sessizlik var
Adını her andığımda çoğalan
Ve kimselere anlatamadığım bir şey gibi
Benimle yaşayan,
Ama bana bile uzak kalan.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz