0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
66
Okunma
Ve tekerlek durur,
insan önce kendine çarpar.
Yol suçlu sanılır,
oysa yorgun olan
hep aynı yeri geçen kalptir.
Vites motoru bozulur,
ileri demek cesaret isterken
geri artık sığınak değildir.
Bir arada kalır insan,
ne vazgeçmiş sayılır
ne devam ediyor.
Sesini kısar hayat,
bağırmaz.
İçten içe durur.
En çok da kimse fark etmediğinde.
Bir şey eksilmiştir ama
adını koyacak kelime yoktur.
Dokununca acımayan,
dokunmayınca büyüyen
bir boşluk gibi.
Ve herkes yürüdüğünü sanır,
sen durduğunu bilirsin.
Çünkü bazı duruşlar
motor arızası değildir—
kalbin kendini koruma şeklidir.
