2
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
111
Okunma
Yağmur…
Göğün kendine yazdığı gizli bir metindir bu;
her damla, silinmeye direnen bir cümlenin kalıntısı.
Bulutlar, yükünü taşımaktan yorulan bir bilinç gibi
çözülür sessizliğin eşiğinde.
Zaman, cam yüzeylerde eğilip bükülür,
mekân, damlaların içinden geçerken kırılır.
Ve insan—
kendi içine doğru yağan bir iklim olur ansızın.
Toprak, unuttuğu bir dili hatırlar yağmurla;
koku değil bu, hafızanın derinlerinden yükselen
adı konulmamış bir hatırlayış.
Belki de yağmur,
varlığın kendine yönelttiği sorudur:
“Neyi sakladın bu kadar uzun?”
Cevap yoktur çoğu zaman
sadece düşüşün asaleti,
ve yere değdiği anda
yok olarak tamamlanan bir hakikat…
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz