Ne zaman seni hatırlasam
Bir eksiklik değil,
Bir ders kalıyor içimde.
Adını anmak bile
Bir zamanlar neye inandığımı hatırlatıyor bana,
Ve neyi geride bıraktığımı…
Çünkü sen bana
İnsanın ne kadar değişebileceğini değil,
Ne kadar eksilebileceğini gösterdin.
Bir kalp nasıl taşlaşır,
Bir söz nasıl ağırlığını kaybeder,
Bir bakış nasıl yabancılaşır…
Hepsini sende öğrendim.
Dün seni gördüm…
Ayakta duruyordun ama
İçinde yıkılmış bir şehir vardı.
Sokakların sessiz,
Pencerelerin karanlıktı.
Ve ben anladım;
İnsan bazen en çok
Kendi içinde evsiz kalır.
Her adımın,
Geçmişe basar gibiydi.
Her nefesin,
Yarım kalmış bir cümlenin devamı…
Sanki söylemek isteyip de
Kendine bile itiraf edemediklerin
Boğazına düğümlenmişti.
Ben sana hiçbir şey yapmadım,
Ama sen kendine
Her şeyi yaptın.
Bir kalbi kırmanın
Sadece bir an sürdüğünü sandın belki,
Ama o anın yankısı
Ömür boyu sürer.
Hatırlıyor musun?
Bir zamanlar
Her şey çok kolaydı senin için.
Sevmek, gitmek, susmak…
Ama insan
En çok sustuğu yerde kaybeder kendini.
İşte bu yüzden
Ne bir hesap sordum
Ne de bir cevap bekledim.
Çünkü bazı sorular
Cevaplandığında değil,
İçinde büyüdüğünde ağırlaşır.
Ben seni affettim belki,
Ama bu seni hafifletmez.
Çünkü affedilmek
Herkes için bir kurtuluş değildir;
Bazıları için
Sadece geceleri daha da uzatır.
Gözlerine baktım…
Orada ne bir umut vardı
Ne de bir çıkış yolu.
Sadece suskun bir kabulleniş,
Ve geç kalmış bir fark ediş…
Çünkü bazı insanlar
Mahkemeye çıkmadan da
Cezasını çeker.
Ne bir hâkim gerekir onlara
Ne de bir hüküm…
Kendi içlerinde kurdukları
O görünmez mahkeme yeter.
Ben yoluma baktım,
Sen geçmişine…
Ben yürüdükçe hafifledim,
Sen durdukça ağırlaştın.
Ve yollarımız
Aynı yerde kesişse bile
Artık aynı hikâyeye çıkmaz.
Çünkü ben
O hikâyeden çoktan çıktım,
Sen hâlâ içinde kayboluyorsun.
Bil ki
İnsan bazen kaybettiğiyle değil,
Kaybettirdiğiyle sınanır.
Ve sen
Bu sınavı çoktan verdin,
Ama sonucunu kabullenmekte geciktin.
Ben özgürlüğü seçtim,
Kendi içimde yeniden doğmayı…
Sen ise
Geçmişin gölgesinde yaşamayı.
Ve şimdi…
Ne sana dönecek bir adımım var
Ne de geriye bakacak bir nedenim.
Çünkü bazı vedalar
Sessiz olur,
Ama etkisi
Bir ömür sürer.
Ben gittim…
Ama sen
Hâlâ kendi içinde kalmaya devam ediyorsun.

Kadir TURGUT