Bana ondan bahsetmeyin…
Giderken ardında bir enkaz bıraktı,
sözleri cam kırıkları gibi battı içime,
her adımıyla biraz daha eksildim kendimden.
Acımadı…
söktü kalbimi göğsümden bir yabancı gibi,
oysa bir zamanlar en tanıdık yeriydi orası.
Gözyaşlarım damla damla döküldü
gittiği yollara;
belki geri döner diye değil,
sadece izimi unutturmasın diye toprağa.
Şimdi ne bir ses kalır içimde,
ne de adını taşıyan bir umut…
Bir ben varım,
bir de susmayı öğrenmiş yaralarım…
Nefes almak batıyor içime,
her soluk bir yara gibi açılıyor hücrelerimde.
Ruhum dar geliyor bu bedene,
sanki ait değilim kendime bile…
Bir başkası olamayacak asla
şimdi gönlümde;
çünkü bıraktığın boşluk,
kimseyle dolmayacak kadar derinde.
Zaman geçer diyorlar,
geçse ne yazar…
Seninle kalan yanım,
hâlâ o gittiğin yerde yaşar.
Ve ben,
her gece biraz daha eksilirim kendimden;
bir sen çoğalırsın içimde,
bir de suskunluğum…
Sevmem ben kimseyi senden sonra,
bir daha kalbimi kimseye açamam öyle…
Gözlerinden başkasına bakamam,
çünkü her bakışım seni arar hâlâ gizlice.
Bir iz bıraktın içimde,
silinmeyen, eksilmeyen bir iz…
Kim gelse yerine koyamam,
çünkü sen, sadece sen gibisin.
Şimdi kalbim suskun bir şehir;
sokakları bomboş, ışıkları sönük…
Adını fısıldayan rüzgârlar var sadece,
bir de senden kalan o derin hüzün…
Ama senden bahsetmesin kimse bana,
adın değmesin artık kulaklarıma;
çünkü her hecesi bir yara açıyor içimde,
kanıyor suskunluğum…
Unutmak değil derdim,
sadece biraz eksilmek senden,
biraz daha kendime dönebilmek,
biraz daha nefes alabilmek…
Konuşuldukça büyüyor yokluğun,
susuldukça içimde çoğalıyorsun.
O yüzden…
en çok da sessizlik yakışır artık sana,
ve bana kalan bu yaraya…
Çünkü sen gittiğin gün, yetim bıraktın bu yüreği…
Çünkü sen gittiğin o gün, öldürdün içimde sevgi adını taşıyan tüm hücrelerimi…