Seksenin Mamak’ıydı

Hava soğuk
duvar ağır
demir sertti

gün uzar
gece bitmez

bir gün

gardiyanın sesi düştü koğuşa
“Kamber, anan gelmiş”

gözleri dikildi
eli titredi

bir karışlık
demir teller ardında

küçülmüş
incelmiş
bir kadın

gözleri doldu
dudakları titredi

“İpek anam hoş geldin” dedi

bir an
ısındı duvarlar

ve hemen ardından

bir cümle düştü araya:

“Kamber Ateş nasılsın”

içi coştu
sevindi

“öğrenmiş” dedi.

ama

bir daha

“Kamber Ateş nasılsın”

aynı ses
aynı kırık

o an

bir şey çöktü içine

bu
öğrenmek değildi

bu
ezberdi

gözleri doldu
dudakları titredi

ana diyemedi

içinde bir ses
ayağa kalktı

bağıracaktı

yuttu

demir sustu
duvar sustu

o gün
bir anne
oğluna sarılamadı

bir oğul
annesine ağlayamadı

yasaktı

tüm analara
kürtçe “oğlum”
kürtçe “ana”
yasaktı

tüm analar
ezberce seslendi

oğullar
hep aynı yerden sustu

Kamber Ateş nasılsın

“Bu şiir

Bu şiir, 1980 sonrası cezaevlerinde Kürtçe yasağı nedeniyle bir annenin oğluna yalnızca ezberletilmiş bir cümleyle seslenebilmesini ve bu acının tüm anaların ortak hikâyesi oluşunu anlatır.“