Bazıları erken büyür

Ama öyle herkesin sandığı gibi değil,
oyuncak bırakmakla falan değil
Bir gün olur,
kapı bir daha hiç çalmaz o sesle.

Bir çocuk öğrenir o gün,
“anne” diye seslenmenin
boşlukta nasıl dağıldığını
“baba” demenin
nasıl cevapsız kaldığını.

İşte o gün büyür bazıları.

Daha saçını taramayı bilmeden,
kendi başını okşamayı öğrenir.
Gece korktuğunda
kendi kendine sarılır
Çünkü bilir artık,
kimse duymayacak o sesi.

Bazıları erken büyür
Bayram sabahlarıyla küser mesela.
Herkes el öperken,
o sadece içine kapanır.
Bir köşede durur,
sanki kalabalığın ortasında
yetim kaldığını kimse anlamasın diye.

Bir fotoğrafa bakar bazen
Donup kalmış bir gülüş vardır orada.
Elini uzatır
dokunamaz.
Çünkü bazı sevdikler
artık sadece çerçevenin içindedir.

Ve kimse bilmez
o çocuk ne zaman büyüdü.
Ne zaman sustu,
ne zaman içinden konuşmayı bıraktı.

Ama o bilir
Bir mezar başında
ilk defa
çocukluktan vazgeçtiğini.

Bazıları erken büyür
Çünkü hayat,
onlara sarılmayı değil
eksilmeyi öğretir.

Ve hep yarım kalmıştır
Sevilmeye de, gülmeye de
hiç doyamamış bir çocuk saklıdır içinde.

Ne kadar büyüse,
ne kadar güçlü görünse de
Bir yerinde hep eksik kalır hayat.

Çünkü bazıları
anne demeye doyamadan susar,
baba diyemeden büyür.

Ve kimse bilmez;
onların içindeki boşluk
ne zaman dolacak sanılırsa sanılsın
asla dolmaz.

Sadece alışılır.

Ve bazıları
ömür boyu
alıştığı o eksiklikle yaşayarak
erken büyür.