İçimde bir şey var,
adını koyamadığım,
ciğerlerimi içten içe yakan
sönmeyen bir kor ateş gibi.

Dönüp bakmıyorum acılarıma.
Bir baksam
dilimden dökülmesinden korkuyorum.
O yüzden susuyorum,
o yüzden içime içime gömüyorum.

Oysa bazen
bağırmak istiyorum.

Öyle kuytularda değil,
kimsenin olmadığı yerlerde değil
herkesin ortasında,
avazım çıktığı kadar
bağırmak istiyorum.


Kırılan kırılsın,
yıkılan yıkılsın,
yanan yansın,
ölen ölsün diyorum.

Bazen
ana avrat küfretmek istiyorum.

Ama olmuyor.

Bir bağırsam
belki içimdeki yangın diner,
belki şu ağır taş
göğsümden kalkar.

Bizim kimseye
bir zararımız yoktu.

Bir karıncayı bile incitmedik.
Bir gün bir güvercin
yağmur birikintisinden su içiyordu;
ürkümesin, korkmasın diye
saatlerce bir köşede bekledik.

Kimseye kötülük düşünmedik.
Kötülük nedir
onu bile bilmezdik.

Çok şey istemedik bu hayattan.

Arkadaş,
insanın insandan yana
hiç şansı gülmez mi?

Biz büyük hayaller kurmadık.
Bir sıcak yüz,
bir tebessüm…

İnan,
bunun için bile
canımızı verirdik.

Bizim tekerimiz
insandan yana hiç düz dönmedi.

İsyan etmek istiyorum bazen
ama yapamıyorum.

İçimde bir şey var
boğazımda düğümlenmiş
tam şuramda.

Bağıramadığım
bir hayat var içimde.