Zihnimin koridorlarında uğuldayan sahipsiz rüzgâr,
Hangi tesellinin kıyısına vuracağı meçhul sızı...
Zihnime inen sis bulutları arasında Allah’ım,
Hesabını tutamadığım ne varsa gelip vuruyor düşlerimi zincire.
Tedirgin kalbi, avuçlarda emanet gibi taşıyorum;
Kalkacağım; lakin yerin değil, Yüce Kudretin lütfettiği mağrur sabırla.
~~
Kendi ellerimle yonttuğum kibrin soğuk heykelleri,
Ruhun baltasıyla un ufak olup toprağa karışıyor.
Düştüğüm her çukur, aslında uyanışın mukaddimesi;
Ve her savruluş, köksüzlüğün bittiği kutlu eşikte
Hakikatin kapısını çalmak için verilmiş son nefes.
Kaybolduysam Allah’ım, ancak Sonsuz Rahmetin deryasında bulunmak içindir.
~~
Yazgımın siyahına bulanan parmak uçlarıyla şimdi,
Zifiri karanlığın göğsünden sızan sükûtu topluyorum.
Kuşların bile yükünden titrediği mukaddes sırrı,
Şehrin dilsiz dehlizlerinden arşın alnına çıkarırken;
Ben, aidiyetsizliğin hürriyetiyle kuşandığım bu teni,
Mülkiyetin sahte cennetlerinden ebediyen koparıyorum.
~~
Plan dışı varlığın deryalardaki sessiz çığlığı bu,
Son anda kabul edilmiş misafirin mahcup telaşı...
Kırlangıçların rotasından sapan aykırı kanat benim;
Çınar yaprağının kaderine yazılmış rüzgârın feryadı...
Fare kapanlarında ezilen zihnin yorgun izzetini,
Kartalların bile erişemediği tenhalığa taşıyorum.
~~
Vedaları imbiklerden süzüp vuslata boyayan bu el,
Balıkların hiç uğramadığı deryaları mesken tutan bu dil...
İnsanın insana tapuladığı dar sınırlardan geçip,
Kendi gurbetimin mühürsüz coğrafyasına akıyorum.
Araf’ın belirsiz nefesi artık korkutmuyor bu canı,
Zira ben Allah’ım, mekânsızlığın kutlu hürriyetiyle kuşandım.
~~
Ey her şeyi hikmetle var eden Yüce Makam,
Söyle; bu yersiz yurdsuz kulun, Ebedi Kat’ta bir yer bulur mu?
Zira sığamadığım bu cihan, ruhun dar gelen kefeni;
Ve ben kefeni, gecenin siyah dikişleriyle yeniden dikiyorum.
İbrahimî teslimiyetin sessiz ve derin gücüyle,
Varlığımı Her Şeyi Kuşatan Merhamete bırakıyorum.
~~
Yolum; karanlığın bittiği ince çizgide başlayan şafak,
Sabrın ilmeklerini derviş sükûnetiyle örüyorum.
İçimdeki asiliğin sesi, meleklerin kanat sesine karışırken,
Yıkılan her putun enkazından zeytin dalı çıkarıyorum.
Artık sürgün değil Allah’ım, her yer İlahi Varlıkla dopdolu bir vatan;
Ve her nefes, sonsuz vuslatın müjdeli yankısı.
~~
Kuşlar şahidimdir; sakladığım sırrın göğü nasıl sarstığına,
Şehrin gürültüsünde kaybolan ses, benim uyanışımdır.
Mekânsızlık, dünyanın prangalarını kıran en asil hürriyet;
Ve ben hürriyetle, ebedi baharın kapılarını zorluyorum.
Azalmıyorum; aksine, her yok oluşta biraz daha var oluyorum,
Mülkiyetin bittiği kutlu eşikte, kendimi yeniden buluyorum.
~~
Zihnim artık sığ tuzakların pençesinden âzad,
İç ufkumun parıltısıyla aydınlanan ufka mühürlü gözlerim.
Doğruyu ve yanlışı tartmayı bıraktığım teslimiyet anında,
Dosdoğru bir yolun yolcusu kılındım ilahi rehberlikle.
Dışlandığımı sanan kör bakışların fersah fersah ötesinde,
Yaratılışın en gizemli mısrasında saklıymış benim hakikatim.
~~
Yıkın sağır duvarları, mühürlü tapuları ve dar hırsları;
Ruhun atlasında, hükmünüzün kaleme gelmediği uçurumlar var.
Ben derinlikte, sükûtun en keskin harflerini diziyorum,
Ve gecenin siyah sinesinde, henüz keşfedilmemiş şafağı bekliyorum.
Bu bir terk ediş değil; mülkiyetin dar hapislerinden,
Mekânsızlığın mağrur hürriyetine ilk adımdır biiznillâh.
~~
Yolum uzun; lakin yüküm artık ağır kibrin enkazı değil,
Teslimiyetin ipeksi kanatlarıyla boşlukta süzülüyorum.
Gök şahidim olsun ki; yerin dar gelmesi, göğün genişliğindendir;
Ve ben gökyüzünü, bir dua gibi omuzlara geçiriyorum.
Kuşların imzasını attığı sonsuz ve sınırsız semalarda,
Kendi yazgımın en parlak yıldızına doğru kanat çırpıyorum.
~~
Ey her şeyi hakkıyla bilen ve yerli yerince eden Mevlâ,
Sükûtumda gizli duaları işiten, ruhun asıl vatanı Allah’ım...
Yeryüzü dar gelse de,
Eşsiz şefkatin uçsuz bucak bir vaha;
Şimdi vahanın serinliğinde dinleniyor bu yorgun can.
Âleminde yerim varmış; en garip ama en Sana yakın,
İlahi Rahmet sardı; hürriyetin eşiğinde buldum kendimi.
Cemre Yaman