____________________🌺
________🖋
Gönlümün sokaklarında sonbahar uğultusu,
Ruhum kendi sessizliğine hapsolmuş bir sürgün.
İçimde tarif edilmez bir boşluk, isimsiz bir sızı,
Dilimin ucunda yarım kalmış sitem cümleleri.
~~
Gözyaşlarımı yağmurlara katıyorum, kimse anlamıyor,
Her damla, senin geçtiğin ıssız yollara düşüyor.
Gölgen bile çekilmişken bu viran şehirden,
Bir ömür daha eksiliyor gönlümün takviminden.
~~
Kaderin siyah mürekkebiyle yazılmış bu keder,
Bakışlarımda donup kalan o eski hatıralar.
Sözlerim uçurum kenarında birer dilsiz çığlık,
Gidişinin izi kalmış, kapanmayan yaralarımda.
~~
Harabeye dönmüş bir ömrü omuzlarımda taşıyorum,
Vazgeçmek, nefesi kursağında düğümlemekmiş.
Gecenin karanlığı çökerken ıssız odama,
Tek korkum, bu sensizliğin içinde kaybolup gitmek.
~~
Daralıyor göğüs kafesim, sığmıyorum artık dünyaya,
Sızım da sensin, sığınağım da, içimdeki o derin yara.
Varlığın çekilirken damarlarımdan birer birer,
Parçalanıyorum, her zerremi rüzgâra savurarak.
~~
Neyim varsa sana adadığım, neyim varsa sende kalan,
Hepsini bir ayazın soğuk kucağına bırakıyorum.
Üzerimde o bitmek bilmeyen dünya yorgunluğu,
Sessizce çekiliyorum bu hayatın tüm gürültüsünden.
~~
Hangi aynaya baksam, yüzüm artık bir yabancı,
Hangi kapıyı çalsam, ardında sadece sağır duvarlar.
Sana giden yolların hepsi kapandı birer birer,
Ben bu gidişin içinde, kendi enkazımı seyrediyorum.
~~
Umutlarımı birer birer astım darağacına,
Güneşi olmayan sabahların koynunda uyandım.
Yüreğimdeki bu yangın hiç sönmeyecek biliyorum,
Ben bu küllerin arasında,
Senden vazgeçmeyi öğreniyorum.
~~
Hiçbir teselli kâr etmiyor artık bu derin yaraya,
Derman diye sundukları, sadece tuzu basıyor bağrıma.
Kendi karanlığımda boğulurken, bir ışık aramıyorum,
Zaten ben, en çok senin sustuğun yerde yoruluyorum.
~~
Varlığın bir hayal gibi süzülürken odamda,
Dokunmaya kıyamadığım her anım, şimdi birer pranga.
Zincirlerimi kendim vurdum, kendim kırdım kalbimi,
Ben bu mahşer yorgunluğunda, sadece kendimi bıraktım.
~~
Göğsümdeki bu ağır yükle yürümek ne zormuş,
Her adımda biraz daha gömülüyorum toprağa.
Feryadım dilsiz, isyanım sessiz, vedam belirsiz,
Ben bu masaldan, en çok kendimi eksilterek gidiyorum.
~~
Bitişlerin en acısıymış, sessizce vedalaşmak,
Göz göze gelmeden, söz etmeden öylece kopmak.
Ardımda bıraktığım her ne varsa, hepsi sana emanet,

🦋Cemre yaman