Merhaba güzel Yürek;

Her zaman ki gibi güzel yüreğinden adeta duygu seli akmış, okurken bir ayrılığın anlatıldığını değil, insanın kendi içinde yavaş yavaş nasıl sustuğunu gördüm.Bence en güçlü tarafı da tam olarak bu: Acıyı bağırarak anlatmıyor; insanın içine işleyen, sessiz ama ağır bir kırgınlıkla taşıyor.

“Zamanın avucunda ufaladın verdiğin tüm sözleri” dizesiyle başlayan o duygu, şiirin sonuna kadar hiç eksilmeden büyüyor. Sanki verilen her söz biraz daha avuçtan dökülüyor, geriye de tutulacak hiçbir şey kalmıyor. Özellikle “Ben seni solumda sızlayan en derin yaram bilmiştim” cümlesi çok güçlü. Çünkü burada sevilen kişi artık yalnızca bir insan değil; insanın kendi bedeninde taşıdığı, kapanmayan bir yaraya dönüşüyor.

Ama beni en çok “İçimdeki çocuk bile artık sormuyor seni” cümlesi vurdu. Çünkü insanın sevdiğini aramaktan vazgeçmesi başka, içindeki çocuğun bile artık soru sormaması başka bir şey. Orada umut tükenmiş. Bekleyiş bitmiş. Ve insanın içinde, belki de en son vazgeçen taraf bile susmuş.

“Geçmiyor zaman, tükenmiyor sensizlik” dediğin yerdeyse zamanın iyileştiren tarafını tersine çevirmişsin. Günler geçiyor ama eksilen hiçbir şey tamamlanmıyor. Bu, ayrılığın en gerçek hâli bence.

Bir de “Bir tek sen vardın sığındığım o liman, onu da kendi ellerinle ateşe verdin işte” bölümü var. Bence şiirin kalbine en çok yaklaşan yerlerden biri burası. Çünkü insanı asıl yaralayan yalnızca gitmesi değil; güvenip sığındığı kişinin, sığındığı yeri kendi elleriyle yakması.

Ve finale gelirsek;

“Sana anlatacak hiçbir şeyim kalmadı,
Bu suskunluğumu al ve sürgün et kendine.”

Başta sözler var, sorular var, hatıralar var, hesaplaşmalar var. Sonunda ise hiçbirine ihtiyaç kalmıyor. Çünkü bazı vedalarda insan söyleyeceklerini tükettiği için değil, karşısındaki artık hiçbir sözü hak etmeyecek kadar uzaklaştığı için susuyor.

Her zaman ki gibi beni etkileyen şey acının kendisinden çok, acının içinden geçen o sessiz kabulleniş oldu. Burada “beni neden bıraktın?” diye yalvaran bir insan görmüyorum. Daha çok, “Beni bu hâle getirdin; artık bununla ne yapacağımı ben de bilmiyorum.” diyen bir insan görüyorum.

Ve sanırım bu duygu dolu gönül sesinin en büyük gücü de burada: Okuyana kendi yarasını hatırlatması.

Ben kendi adıma okurken sadece şiir okumadım; bir insanın içinde söylenememiş ne varsa, kelimelere dönüşmüş hâlini gördüm. Bu yüzden bazı satırlar okunup geçilmiyor. Adeta insanın içine işliyor.

Emeğine, kalemine ve o tertemiz güzel yüreğine sağlık güzel yürek. Bu yalnızca hüzünlü bir şiir değil; bir insanın sevdiği yerde tükenişini, sustuğu yerde ise kendini yeniden bulmaya başlamasını anlatan çok ağır ve çok sahici bir gönül sesi.

Bütün şiirlerin eşlik etmeyi çok istiyorum ama şöyle bakınca zamanında okuyamadığım çok şiirin var, inşallah telafi ederim.

Yine günümün , yine gönlümün şiiridir.

Güzel ve eşsiz gönlüne sevgilerimle,

Ve

Her zaman dua ile.🌺🤲☕


Kąrsî tarafından 29.8.2026 08:23:09 zamanında düzenlenmiştir.