Senden sonra, gözlerimin atamadığı o ağır gölgesin şimdi duvarda.
Ne toparlayabildim bu enkazı ne de adını anabildim.
Hayatın bütün renkleri soldu gitti avuçlarımda,
Bir tek sensizlik kaldı yanımda, o da ağır geldi ruhuma.

İnan tarifi imkansız, bir kördüğüm sanki bu sancı.
Ne aldatıldım ne de yüzüstü bırakıldım diyebilirim belki,
Ama bütün alışkanlıklarımdan zorla koparıldım, yarım bırakıldım.
Beni anlamanı beklemiyorum zaten, sen sevgiden ne anlarsın ki?

Seni unutmak için ne yollar denedim, ne çılgınlıklar yaptım;
Bütün eşyalarını attım, fotoğraflarını ateşe verdim.
Sevdiğin o şarkıları bir daha hiç açmadım, kulaklarımı tıkadım.
Beğendiğin her şeyden nefret etmeyi denedim, belki söner dedim.

Sonra çok sigara içtim, hani derler ya efkar dağıtır diye;
Yemin ederim yalan, her nefeste ciğerlerime dolan özlemdi sadece.
Gözlerimi yaşartan o duman değil; senin yokluğun ve ezilen yüreğimdi. İçimden bir ses
Kalk git buralardan" dedi,
"Arkana bile bakma."

"Onun olduğu şehirden uzaklaş, anılarının izini sil tamamen."
Gözden ırak olan gönülden de ırak olur" derler ya hani, gittim.
Gittim de ne oldu?
Coğrafya değiştirmek yetmiyormuş meğer.
Gözden uzaklaştım belki ama gönlümden ve zihnimden bir an olsun çıkmadın.

Aslında seninle ne yaşadığımı ben bile çözemedim bu süreçte;
Ne sevdiğimi bildim ne sevilmenin ne olduğunu anladım bir kez.
Öyle derin bir boşluğa ittin ki beni, çıkış yolu ararken kayboldum. Kurtulmaya çabaladıkça her defasında daha da dibe battım;

Her yeni başlangıç umuduyla çıktığım yolda yine sana rastladım.
Sevdiğim o en güzel insanın mezarını ellerimle kazıp gömdüm yüreğime.
Arkasından hem sövdüm acıyla hem yeniden deli gibi sevdim.
Özledim amansızca, ağladım geceler boyu yastıklara sarılıp.

Başka bir limana sığınmayı,
Başka bir yüzde seni aramayı denedim;
Ama her defasında yine sen çıktın karşıma, hangi tende aradıysam seni buldum.
Kime sarıldıysam burnuma senin o unutulmaz kokun geldi.
En çok senin saçlarını sevdim çünkü, en çok seni düşündüm.

Öyle ya, en çok sen acıttın içimi, en derin yerimden vurdun beni.
Dilerim ki sen de en mutlu olduğun an, tam huzur buldun sanırken,
Ansızın kırılsın umutların,
benim yaşadığım acıyı sen de yaşa!
Sana kıyamadığım kadar çok kırıl, sen de benim gibi incin.

Benim gibi eksik kal, hayatın boyunca hep biraz yarım yaşa.
Ağla sevgilim ağla, sayamadığım kadar çok ahım var ki sana;
İnan ki en ufak bir canın yandığında, tırnağın bile kırılsa beni hatırla.
Beni hatırla ki çektiğim acının asıl ağırlığını o zaman anla.

Sen şimdilik kalbimi kırıyorsun, canımı acıtıyorsun ya durmaksızın; Benim bu kırılganlığım ve sana olan sevgim elbet bir gün son bulacak. Ama unutma ki ben günün birinde yeniden ayağa kalkıp mutlu olacağım. İşte o zaman bende bıraktığın o derin kırıklar en çok sana batacak;

Sen de benim bugün düştüğüm o karanlık kuyularda kaybolacaksın.
En sevdiğim renkti siyah, ne kadar da yakışırdı senin üzerine.
Sırf ben seviyorum diye ne zaman yanıma gelsen siyah giyinirdin.
Hatırlıyor musun o günleri?
Simsiyahtın ama dünyama bir umuttun.
Karanlığımın içinden doğan o gülümseyen yüzünü avucuma alırdım;
Her alışımda, umudu ellerime bıraktığın için Allah’a şükrederdim.

Sonra sen gittin
Ve ben o umudu da siyahı da beraberinde kaybettim.
Siyah sevmekten bile vazgeçtim seninle birlikte,
yarım kaldım.
İnsan giderken geride bırakamıyor ki ne yazık ki kalbini;
Bedenim uzaklarda şimdi ama aklım hâlâ o bıraktığın yerde.
Senden geriye kalan bu koca enkazda, ben benden vazgeçtim.

Cemre Yaman
Benim şiirlerim sessiz ağlar...