Zamanın süzgecinden elenen umutlar ve güneşin önünü kapatan bulutlar... Şiir, zamansız ayrılıkların deryasında boğulan bir ruhun feryadını, sessiz çığlıklarla ve mühürlenmiş dillerle öyle naif anlatmış ki. 'Mazideki günlere canı alıp götürmek' her hasret çekenin ortak sancısı olsa da, bunu 'Nuh Tufanı'na benzetmek ancak büyük bir hayal gücünün ürünü olabilir. Yüreğinize bereket

Sevgili Melahat Çetinkaya’nın “ÖZLEMEK” şiiri, özlemi bir duygu olmaktan çıkarıp adeta bir yangın, bir enkaz, bir tufan haline getiriyor. Her kıta özlemi farklı bir acı biçimiyle resmediyor:

İlk kıta: enkazda bağırıp inleme

İkinci kıta: boşlukta el sıkışma, hüzün yağmuru

Üçüncü kıta: pişmanlıkla saç yolma, sessiz çığlık

Dördüncü kıta: umutların elenmesi, derdin kuytuda gizlenmesi

Son kıta: ruhun usul usul kanaması, maziye dönüş, kor ateşle közlenme

Şiir boyunca özlem “dışa vurulmayan iç patlama” olarak işleniyor: isyan dilde, çığlık sessiz, yangın usul usul, tufan yürekte. “Özlemek” fiili her kıtada farklı bir acı fiiline dönüşüyor (bağırmak, akmak, ünlemek, gizlemek, közlemek) – bu çeşitlilik özlemin ne kadar çok katmanlı ve yakıcı olduğunu gösteriyor.

En ağır dize: “Yüreği kor ateşte közlemektir özlemek” özlem burada artık yanmak değil, köz gibi için için tükenmek hâline geliyor.

Kısa: Bu şiir özlemi romantikleştirmeden, en çıplak, en acımasız hâliyle anlatan güçlü bir ağıt. Okurken insanın yüreği közleniyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık Sevgili Şairem.
Hayırlı bayramlar diliyorum ramazan bayramınız mübarek olsun.
🙏☕✍️