Akşamdan kurulan saatin alarmı
Sabahın köründe kaldırır çalışan kadını.
Eskilerin deyimiyle,
’’Karga haltını yemeden’’ yani
Erken başlar evde mesai
Geçen zamanla yarışır gibi
Başlar maratonu kendiyle
Koşarak girer mutfağa
Ve beş dakikada,
Hazırdır kahvaltı.
Seslenir eşine çocuklarına
Onları bırakıp masada,
Ağzındaki son lokmayla
Geçer aynanın karşısına.
Yüzündeki hüzünleri,
Kaybolan gülüşlerini,
Yorgunluk,kırgınlık izlerini
Kapatır hafif bir makyajla.
Çünkü herkes bunu ister ondan.
Kadın dediğin,
Güzel görünmeli her daim.
Ruh hali nasıl olursa olsun
Havası güzel olmalı canım.
Baktı aynadaki yüze,
Tanıyamadı kendini
O eski, neşeli, güzel kadından
Eser yoktu şimdi.
Bu ben miyim dedi?
Hayretle.
Acıdı kendine..

Ve
Kaç kadın,kaç erkekle
Yarışarak zor bulduğu işini,
Kaybetmemek için,
Yakalamalıydı,şimdi
Son belediye otobüsünü.
Bu korkuyla irkilerek,
Giyindi hızla.
Yanında mahmur gözlü çocuklar
Ve mutsuz bir koca,
Çıktılar sokağa..
Uyum sağlamak için
Akıp giden hayata..
Hiç konuşmadan,
dört yabancı gibi,
İte kaka birilerini
Bindiler otobüse.

Artık baş başaydı kendiyle
Düşünüyordu sessizce...
İçine sığınmış bir kaç kişi.
Biri, iş yerinde,
Sözü geçen bilir kişi.
Öteki,evde eşiyle,
Çocuklarla oynaşan
Anaç bir dişi.
Sürekli kostüm değiştiren
Bir sanatçı gibiydi sanki.
İşte ciddi iş kadını,
Evde şefkatli anne,
Sitede iyi komşu
Sokakta vakur kadın
Yatakta geyşa,olması isteniyordu.
Bunca maske içinde,
Kaybetmişti kendini.
Sahi o kimdi ?
Herkese yeten, yetişen,
Ama kendine hep geç kalan,
En güzel yılları,
Dağılanı toplamak,
Ve yetişmek için tükenen biri.
Bulmak için, huzuru, mutluluğu,
Emekliliği bekleyen,
Çalışan kadındı o....


MELAHAT ÇETİNKAYA