Senden sonra birçok şehir, ülke gezdim,
Üç kilo verdim.
Saçlarıma düşen akları birçok kez boyadım,
Dünya, bilmem kaç üç yüz altmış beş günde
Bilmem kaç dönüşünü tamamladı.
Darbe oldu, ihtilal oldu,
Barış gelmedi; savaş ise hiç bitmedi.
Seni özledim…
İltica edecek tek yer bulamadım,
Herkese ensar oldum ama kimseye muhacir olamadım.
Gittiğim her yerde senden bir nefes bıraktım,
Belki aynı sokakta yürürsün diye,
Ayak izime düşer ayak izlerin,
Belki saçlarına değer nefesim.
Belki sen de bir gün özlersin diye,
Seni uzakta bıraktım.
Seni uğurladım,
Sana kavuştum,
Seni terk ettim.
Bir şehri sevdim mesela,
Sırf seninle bir ihtimali var diye,
Bir sokağı ezberledim,
Belki adımların değmiştir diye.
Yabancı yüzlerde seni aradım,
Hiçbiri gözlerinin yerini tutmadı.
Bir selam bekledim rüzgârdan,
Adını getirmedi hiçbir esinti.
Geceleri uzun tuttum,
Belki rüyalar sana daha yakındır diye,
Uyandıkça eksildim,
Çünkü sabahlar seni getirmedi.
Kendime bile anlatamadım seni,
Hangi cümleye sığdıracağımı bilemedim.
Çünkü sen,
Ne bir şehir kadar uzaksın
Ne de bir anı kadar yakın…
Bilmem kaç bin kilometre yol gittim ama!
Evren kaydı,
“Sen göğüs kafesimden milim kaymadın.”

Kadir TURGUT